عادت كند كه در حضور ديگران آب دهان و بينى نيندازد و شانه‌هايش را نكشد و خميازه نكند و پشت به ديگران ننمايد و يك پاى خود را روى ديگرى ننهد، و كف دستش را در زير چانه‌اش نزند و سر خود را به بازويش تكيه ندهد، زيرا اين كارها دليل كسل بودن است، و چگونه نشستن را به وى بياموزند، و لازم است او را از پرحرفى بازدارند و براى كودك توضيح دهند كه پرحرفى نشان بى‌شرمى است و فرزندان فرومايگان پرحرفند و بكلّى او را از سوگند خوردن ممانعت كنند راست باشد يا دروغ تا در كوچكى به دروغ خو نگيرد، و او را از آغاز كردن به سخن منع كنند تا عادت كند كه فقط به اندازه سؤال جواب بدهد، و هر گاه ديگران كه از او بزرگترند سخنّ مى‌گويند خوب گوش بدهد و براى برتر از خود به‌پاخيزد و جا را برايش توسعه دهد (راه باز كند) و در روبرويش بنشيند، و از سخنان بيهوده و نفرين و دشنام منع شود، و اگر با كسانى همنشين شود كه آن سخنان از دهانشان در آيد ناچار از همنشينان بد به او سرايت مى‌كند، و اصل تربيت كودكان نگاهدارى آنها از همنشينان بد است، و چون معلّم او را بزند سزاوار است كه شرارت و داد و فرياد نكند و هيچ كس را زشت نشمارد بلكه صبر كند و به او تذكّر دهند كه صبر بر زدن معلّم عادت شجاعان است و بسيار فرياد كشيدن عادت بردگان و زنان و سزاوار است پس از فراغت از مكتب به او اجازه دهند بازيهاى خوب كند تا از رنج تربيت بياسايد، به گونه‌اى كه در بازى خسته نشود زيرا مانع شدن كودك از بازى و همواره او را به فراگيرى دانش فرستادن دلش را مى‌ميراند و تيز هوشى او را باطل و زندگى را بر او تيره مى‌سازد تا در رهايى از آن بكلّى چاره‌جويى كند و سزاوار است بياموزد كه از پدر و مادر و معلّم و مربّى و تمام آنها كه بزرگتر از اويند اطاعت كند خواه خويشاوند باشند يا بيگانه و به آنها به ديده احترام و بزرگى بنگرد و در برابر آنها بازى نكند و هر گاه كودك به سنّ تشخيص خوب از بد رسيد لازم است كه در طهارت و نماز بى‌تفاوت نباشد و در بعضى از روزهاى ماه رمضان دستور روزه گرفتن به او بدهند و از پوشيدن حرير و طلا بپرهيزد و تمام‌