برابر او كودك پرخور را نكوهش كنند و كودك با ادب را كه كم مى‌خورد بستايند، و او را علاقه‌مند سازند كه به هر غذايى اكتفا كند و به غذا چندان اهميّت ندهد بلكه غذا دادن به ديگران در نظرش مهّم باشد و خود با غذاى ساده قناعت كند، و دوستى لباس سفيد نه لباس ابريشم و رنگارنگ را در دل او ايجاد كنند و به او ثابت كنند كه چنين لباسى شايسته زنان و افراد مخنّث است و مردان از آن بدشان مى‌آيد و مرتبّ اين سخن را گوشزد كنند. هر گاه بر تن كودكى لباس ابريشم يا رنگارنگ ديد لازم است زشت شمارد و نكوهش كند. والدين بايد كودك را از (همنشينى) با كودكانى كه به رفاه و خوش‌گذرانى و پوشيدن لباسهاى گرانبها عادت كرده‌اند منع كند، و از آميزش با هر كس كه او را به رفاه و غيره تشويق مى‌كند بر حذر دارند، زيرا كودك اگر در آغاز رشد به حال خود رها شود غالبا بدخو، دروغگو، حسود، دزد، سخن‌چين، لجباز، پرحرف، خنده‌رو، و حيله‌گر، خود رأى و بى‌پروا مى‌شود، و با تربيت خوب از تمام آن صفات محفوظ مى‌ماند، آنگاه لازم است كه در مكتب به فراگيرى قرآن و احاديث نيكان و داستانهاى نيكو كاران و حالات آنها بپدازد تا دوستى نيكوكاران در زمين دلش كاشته شود، و از اشعارى كه در آن از عشق و عاشقان سخن مى‌رود او را نگاه دارند و او را از آميزش با اديبانى كه گمان مى‌كنند كه شعر نشان ظرافت و نازكى طبع است حفظ كنند، زيرا در دل كودكان تخم فساد مى‌پاشد.

پس آنگاه كه اخلاق نيك و كار ستوده از كودك بروز كرد لازم است كه احترام شود و پاداشى خشنود كننده دريافت دارد و در ميان مردم ستوده شود، و اگر احيانا يك بار خلاف آن را انجام داد بايد ناديده گرفته شود و پرده‌اش دريده نشود و خلافش افشا نگردد و كودك تصوّر نكند كه كسى حق دارد به ديگرى جسارت كند بويژه هر گاه كودك سعى در پنهان ساختن گناه خود داشته باشد، زيرا گاه اظهار آن گناه بر جسارت او مى‌افزايد تا آنجا پس از آن به آشكار شدن گناهش اهميّت نمى‌دهد. اگر دوباره گناه كرد شايسته است كه‌