راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٥٣ - نشانههاى عالمان آخرت

خاصيّت خشيت نيز دورى جستن از هر كارى است كه گمان وجود خطر در انجام آن است.»

مى‌گويم: آنچه بر صحّت اين گفته‌ها گواهى مى‌دهد روايتى است كه سيّد رضى در كتاب نهج البلاغه از مولاى ما امير مؤمنان (ع) نقل كرده است. آن حضرت ضمن گفتارى طولانى فرموده است«٦١»: ... كسى كه دنيا در نظرش سترگ، و موقعيّت آن در دلش بزرگ باشد آن را بر خدا برگزيده است و از خدا مى‌برد، و بنده دنيا مى‌شود. روش پيامبر خدا (ص) در اين كه به او تأسّى و از او پيروى كنى براى تو كافى است، و رفتار او دليل بر زشتى و نقص دنيا و بسيارى رسواييها و بديهاى آن مى‌باشد. زيرا دنيا بكلّى از او گرفته شد، و از همه سو براى ديگران مهيّا گرديد او از پستان دنيا شير ننوشيد، و از زيب و زيور آن دورى جست.

و اگر بخواهى در مرحله دوّم روش پيامبر خدا يعنى موسى كليم الله (ع) را كه درود خدا بر او باد براى تو بگويم، در آن هنگامى كه مى‌گفت: رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ من خَيْرٍ فَقِيرٌ«٦٢»، به خدا سوگند او جز گرده نانى كه آن را بخورد از خداوند چيزى نخواست، زيرا او گياه زمين را مى‌خورد، و از بسيارى لاغرى و فروريختن گوشت بدنش سبزى گياه از پشت پرده شكمش ديده مى‌شد.

و چنانچه بخواهى در مرحله سوّم روش پيامبر خدا (ع) يعنى داوود (ع) كه درود خدا بر او باد، داراى مزامير وقارى بهشتيان را برايت بازگو كنم او به دست خويش از ليف خرما زنبيل مى‌بافت، و به همنشينان خود مى‌گفت كدام يك از شما اينها را برايم مى‌فروشد؟ وى از بهاى آنها گرده نان جوى فراهم مى‌كرد و مى‌خورد.

و اگر بخواهى درباره عيسى بن مريم (ع) سخن بگويم، او سنگ را بالش‌