راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٣٣ - نشانههاى عالمان دنيا

علم چنانچه سعادت را به دست نياورد، در آخرت از سلامت بى‌نصيب خواهد ماند.

مى‌گويم: از طريق خاصّه (شيعه) در اين باره كلينى در كافى«١٠» به اسناد خود از سليم بن قيس هلالى روايت كرده، كه گفته است: شنيدم امير مؤمنان (ع) از پيامبر خدا (ص) نقل مى‌كرد كه ضمن سخنانى فرموده است: «عالمان دو گونه‌اند، يكى دانشمندى است كه به دانش خود عمل مى‌كند، و او رستگار است، و ديگر عالمى است كه تارك علم خويش است، و اين دستخوش هلاكت است. همانا دوزخيان از بوى عالمى كه به علم خود عمل نمى‌كند رنج مى‌برند، در ميان اهل آتش پشيمانى و افسوس كسى از همه سخت‌تر و بيشتر است كه او بنده‌اى را به سوى خدا دعوت كرده، و وى دعوتش را پذيرفته، و به اطاعت خدا پرداخته، و خداوند او را وارد بهشت كرده است، ليكن دعوت كننده را به سبب عمل نكردن به علم خود، و پيروى از هواى نفس، و داشتن آرزوهاى زياد وارد دوزخ ساخته است. آرى پيروى خواهشهاى نفس انسان را از راه حق باز مى‌دارد و داشتن آرزوهاى زياد آخرت را از ياد مى‌برد.»

و نيز كلينى به سند خود از سليم بن قيس روايت كرده كه گفته است از امير مؤمنان (ع) شنيدم كه مى‌فرمود: «پيامبر خدا (ص) فرموده است: دو حريصند كه سير نمى‌شوند يكى طالب علم، و ديگرى طالب دنيا هر كس از دنيا به آنچه خداوند برايش حلال كرده بسنده كند سالم مى‌ماند، و كسى كه آن را از غير راه حلال به دست آورد هلاك مى‌شود، مگر اين كه توبه كند، و از آن راه برگردد.

هر كس علم را از اهلش به دست آورد، و به آن عمل كند، رستگار مى‌شود، و آن كه علم را به خاطر دنيا خواسته است بهره‌اش همان خواهد بود.»«١١»

و نيز به سند خود از محمّد بن خالد مرفوعا روايت كرده كه گفته است: