راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٩٧ - قسم سوّم زدودن فضلات ظاهر بدن

خود را در دلهاى آنها جا دهد، و صورتش را در چشمان آنها نيكو جلوه دهد، تا مبادا آنان او را حقير بدانند، و در چشمانشان كوچك به شمار آيد، در نتيجه باعث نفرت آنان از او شود، و براى منافقان وسيله‌اى جهت رماندن آنها از او گردد. و اين امر بر هر دانشمندى كه عهده‌دار دعوت مردم به سوى خداست واجب مى‌باشد، يعنى لازم است ظاهرا و به گونه‌اى باشد كه موجب نفرت مردم از او نشود، بى‌ترديد در اين گونه امور ملاك نيّت است، چه اين كارها ذاتا اعمال مباحى هستند كه قصد و نيّت خصوصيّات آنها را تعيين مى‌كند، و آرايش اگر بدين نيّت باشد محبوب شارع است، و ژوليدگى محاسن براى اظهار زهد، و نشان دادن بى‌توجّهى به نفس از ديدگاه شرع ممنوع است، ولى همين امر به سبب پرداختن به كارى كه در نظر شرع از آن مهمّتر است محبوب مى‌باشد. اينها احوالى است درونى ميان انسان و خدا، و در اين ميدان حسابرس بصير است و نيرنگ و تزوير در او به هيچ وجه راه ندارد.

و بسيارند نادانهايى كه اين كارها را انجام مى‌دهند، و منظورشان جلب توجّه مردم به سوى خويش مى‌باشد، در حالى كه او را بر خود و ديگران مشتبه، و گمان مى‌كنند كه قصدشان خير است، از اين رو مشاهده مى‌شود گروهى از علما لباسهاى فاخر مى‌پوشند و ادّعا مى‌كنند كه در اين كار قصدشان به خاك مالاندن دماغ بدعتگران و مخالفان و تقرّب جستن به درگاه خداوند است، امّا اين كار در آن روز معلوم خواهد شد كه پرده از اسرار برداشته شود، و مردگان از گورها برانگيخته شوند، و آنچه در سينه‌هاست تحقّق يابد، و در آن روز سره از ناسره جدا خواهد شد. و ما از رسوايى آن روز بزرگ به خداوند پناه مى‌بريم.

مى‌گويم: در تشويق به شانه كردن، اخبار بسيارى از اهل بيت (ع) وارد، و در كتابهاى كافى و الفقيه و جز اينها نقل شده است:

در كافى«١١٥» به سند خود از ابى الحسن موسى بن جعفر (ع) روايت‌