و شرايع آنها بدون وجود سرپرست و داناى به آنها كافى نيست. آيا نمى‌نگرى كه فرقه‌هاى گوناگون اسلامى با همه اختلافى كه دارند همگى مذاهب خود را به كتاب خدا استناد مى‌دهند، و اين به سبب نادانى آنها به معانى قرآن و انحراف دلها و تشتّت خواستهاى آنهاست. از اين رو روشن است هر پيامبرى كه با كتابى از سوى خداوند فرستاده شده ناگزير بوده است وصىّ و جانشينى براى خود تعيين كند، و اسرار نبوّت و كتابى را كه بر او نازل شده است به او بسپارد، و مشكلات آن را براى او روشن سازد، تا وصىّ او، حجّت وى بر قومش باشد، و امّت او نتواند با آرا و انديشه‌هاى خويش در آن تصرّف كند، و دچار اختلاف و انحراف شود، چنان كه خداوند متعال فرموده است: هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا الله وَ الرَّاسِخُونَ في الْعِلْمِ«١». بنابراين پيامبر و وصىّ و كتاب او حجّت خداوند بر مردمند، لِيَهْلِكَ من هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى‌ من حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ، به همين گونه (در وصايت) آدم باشيث، نوح باسام، ابراهيم با اسحاق، موسى با يوشع، عيسى با شمعون و پيامبر ما (ص) با على (ع) رفتار كرده است.

و نيز وجود امام لطفى از سوى خداوند سبحان بر بندگانش مى‌باشد، زيرا به يمن وجود اوست كه پراكندگى آنها برطرف و رشته اتّحاد آنها محكم مى‌شود، و ضعيف از قوى، و نادار از دارا انتقام مى‌گيرد، و نادان هشيار، و غافل بيدار مى‌شود، خداى متعال فرموده است: وَ إِنْ من أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِيها نَذِيرٌ اءِ«٢»

، و نيز: وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ«٣»، و نيز: وَ يَوْمَ نَبْعَثُ في كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً عَلَيْهِمْ من أَنْفُسِهِمْ‌

«١» آل عمران / ٧: او كسى است كه اين كتاب را بر تو نازل كرد قسمتى از آن آيات محكم (صريح وروشن ) است كه اساس اين كتاب مى باشد و قسمتى از آن متشابه است آنها كه در قلوبشان انحراف است از متشابهات پيروى مى كنند تا فتنه انگيزى كنند و تفسير براى آن مى طلبند درحالى كه تفسير آنها را جز خدا و راسخان در علم نمى دانند

«٢» فاطر / ٢٣: و هر امتى در گذشته انذر كننده اى داشته است

«٣» رعد / ٧: و براى هر قومى هدايت كننده اى است