وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً لَجَعَلْناهُ رَجُلًا وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ«١». اين پيامبران ناگزير بايد نشانه‌هايى از سوى خداوند سبحان به همراه داشته باشند كه دلالت كند بر اين كه آيين آنها از جانب پروردگار دانا و توانا و آمرزنده و انتقام گيرنده است، تا مردم در برابر آنها فروتنى كنند، و كسانى كه در مقابل آنها ايستادگى و مقاومت ورزند با مشاهده اين نشانه‌ها به پيشوايى و رهبرى آنها تن دردهند، و اين نشانه‌ها همان معجزات است و بى‌ترديد چنان كه مقتضاى عنايات الهى براى حفظ نظام جهان نازل كردن باران است، و رحمت پروردگار نيز از اين كه براى برطرف كردن نياز خلق پياپى از آسمان باران فرو فرستد عاجز نيست. به همين گونه نظام عالم نيازمند كسى است كه موجبات صلاح دنيا و آخرت مردم را به آنان بشناساند، آرى كسى كه اعضاى حواس را بى‌سرپرست نگذاشته، و براى آنها رئيس و فرماندهى قرار داده تا به وسيله آن صحيح تأييد، و مشكوك يقينى و قطعى گردد، و اين همان روح است چگونه ممكن است همه خلايق را در حيرت و شكّ و گمراهى رها كند، و براى آنها راهنمايى قرار ندهد، كه آنان را از شكّ و سرگردانى بيرون آورد.

خداوند فرموده است: لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ«٢»، و نيز: هُوَ الَّذِي بَعَثَ في الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا من قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ.«٣».

فصل: وجوب عصمت پيامبران‌

واجب است پيامبر از هر چيزى كه موجب آلودگى و عيب و نقص اوست‌

«١» انعام / ٩: و اگر او را فرشته مى داديم حتما او را به صورت انسانى در مى آوريم باز (به پندار آنان )كار را بر آنها مشتبه مى ساختيم همان گونه كه آنها كار را بر ديگران مشتبه مى سازند

«٢» حديد / ٢٥: ما رسولان خود را با دلائل روشن فرستاديم و با آنها كتاب و ميزان نازل كرديم تامردم عدالت را بر پا كنند

«٣» جمعه / ٣: او كسى است كه در ميان جمعيت درس نخوانده رسولى از خودشان برانگيخت تاآياتش را بر آنها بخواند و آنها را پاكيزه كند و كتاب و حكمت بياموزد هر چند پيش از آن درگمراهى آشكارى بودند