راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٧٢ - باب چهارم در نبوّت

اندوخته است، هيچ يك از آفريدگان خود را بدان آگاه نمى‌كند. قسم ديگر علمى است كه آن را به فرشتگان و پيامبرانش آموخته است آنچه به فرشتگان و پيامبرانش تعليم كرده است در آينده واقع خواهد شد، و خود و فرشتگان و پيامبرانش را تكذيب نخواهد كرد، و قسم ديگر نزد خود او اندوخته است آنچه را بخواهد مقدّم و آنچه را بخواهد مؤخّر و آنچه را بخواهد ثابت مى‌دارد.»«٢٨»

باب چهارم در نبوّت‌

چون ثابت شد ما را آفريننده و سازنده‌اى است كه برتر از ما و همه چيزهايى است كه آفريده است، و روا نيست مخلوقاتش او را مشاهده و لمس كنند ناگزير او را در ميان آفريدگانش سفيران و فرستادگانى است كه در بين بندگانش از او سخن مى‌گويند و ميان او و آفريدگانش واسطه‌اند. از يك سو گوش و از سوى ديگر زبانند، از خداوند دستور مى‌گيرند و به مردم ابلاغ مى‌كنند، از او مى‌آموزند و به مردم ياد مى‌دهند از سوى او مردم را به مصالح و منافعى كه دارند ارشاد، و به آنچه مايه بقاى آنها و ترك آن سبب فناى آنان است راهنمايى مى‌كنند. بنابراين ثابت مى‌شود آنانى كه از سوى خداوند حكيم و دانا امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند، و اينان همان پيامبران و برگزيدگان او از ميان خلق مى‌باشند حكيمانى هستند كه از سرچشمه فيض الهى حكمت آموخته، و به آن برانگيخته شده‌اند، و اگر چه در هيچ يك از حالات خود با مردم مشاركت ندارند ليكن در خلقت و تركيب با آنها انبازند تا بكلّى از مردم جدا نشوند، و پاره‌اى مناسبتها ميان آنها برقرار باشد، و سبب انس مردم با آنها گردد چنان كه خداوند متعال فرموده است: