راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٦٢ - نشانههاى عالمان آخرت

و هم يكى از آنها گفته است: چون دانش آدمى زياد شود گفتارش كم گردد.

سلمان به ابى الدّرداء نوشت: به من خبر رسيده است كه طبيب شده‌اى و به درمان بيماران مى‌پردازى بنگر اگر پزشكى سخن‌گوى كه گفتارت شفاست، و اگر پزشكى را به خود بسته‌اى از خدا بترس كه مسلمانى را بكشى. پس از اين هر گاه از ابو الدّرداء پرسش مى‌شد تأمل مى‌كرد.»

مى‌گويم: از جمله رواياتى كه از طريق شيعه در اين مورد وارد شده روايتى است در كتاب كافى از امام باقر (ع) كه از آن حضرت پرسش شد حقّ خداوند بر بندگان چيست؟ فرمود: «اين كه آنچه را مى‌دانند بگويند، و در برابر آنچه نمى‌دانند سكوت كنند.»«٧٤»

از امام صادق (ع) روايت شده كه فرموده است: «هنگامى كه يكى از شما از چيزى پرسيده مى‌شود كه آن را نمى‌داند بايد بگويد نمى‌دانم، و نگويد خدا داناتر است، تا در دل رفيق پرسش كننده خود شكّ اندازد، و هر گاه پرسش شونده بگويد نمى‌دانم مورد تهمت او قرار نمى‌گيرد.»«٧٥»

در مصباح الشّريعة«٧٦» از امام صادق نقل شده كه فرموده است: براى كسى كه با صفاى ضمير، اخلاص در عمل و ظاهر، و داشتن برهان از پروردگار خويش از خداوند كسب فتوا نمى‌كند، دادن فتوا حلال نيست، زيرا آن كه فتوا مى‌دهد حكم مى‌كند، و حكم كردن جز به اذن خداوند و برهانى از او، صحيح نيست، و هر كس بر اساس خبر بدون مشاهده حكم كند نادان است، و بر اين نادانى مؤاخذه مى‌شود، و به سبب حكمى كه كرده است گنهكار مى‌باشد پيامبر (ص) فرموده است: «بى‌باكترين شما در دادن فتوا گستاخترين شما بر خداوند متعال است. آيا فتوا دهنده نمى‌داند كه او ميان خدا و بندگانش وارد مى‌شود، و از ميان بهشت و دوزخ مى‌گذرد؟»