راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٨٠ - علّت نكوهيدگى دانشهاى ناپسند

است كه افزون از دو كلمه باشد. از اين رو هنگامى كه مردى در ابطال ديه جنين گفت: كيف ندي من لا شرب و لا اكل و لا صاح و لا استهلّ و مثل ذلك يطلّ«٣٨» پيامبر (ص) فرمود: «مانند كاهنان سجع مى‌گويد.»«٣٩»

مى‌گويم: از طريق خاصّه [شيعه‌] در اين مورد صدوق در كتاب اعتقادات خود روايت كرده است: در نزد امام صادق (ع) سخن از قصه‌گويان به ميان آمد امام (ع) فرمود: «خداوند آنها را لعنت كند، از ما بدگويى مى‌كنند»، از آن حضرت پرسش شد آيا رواست به گفتار قصّه‌گويان گوش فرا داده شود، امام (ع) پاسخ داد: «نه» و فرمود: «كسى كه به سخن ديگرى گوش مى‌دهد او را مى‌پرستد، اگر گوينده از خدا سخن مى‌گويد، شنونده خدا را پرستيده، و اگر سخن او از شيطان است شيطان را پرستيده است.» از امام صادق (ع) درباره قول خداوند متعال: وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ«٤٠» پرسيده شد فرمود: «آنها قصّه‌گويانند».

پيامبر (ص) فرمود: «هر كس نزد بدعت‌گذارى رود، و به او احترام گذارد، در راه نابودى اسلام كوشيده است.» در اين جا گفتار صدوق به پايان مى‌رسد.

غزّالى مى‌گويد: امّا در مورد شعر آوردن آن در مواعظ نكوهش شده، و خداوند فرموده است: وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ، أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ في كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ«٤١» و نيز: وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما يَنْبَغِي لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ«٤٢» و شعرهايى را كه واعظان به خواندن آنها عادت دارند بيشتر در زمينه توصيف عشق، جمال معشوق، خوشى وصال و درد فراق است، و در مجلس آنها تنها اوباش عوام حضور