فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥٩ - كاوشى در حكم فقهى تجسّس آیت الله سيدمحسن خرازى

همچنين به اين سخن پروردگار استدلال شده است:

{إنّ الّذين يحبّون أن تشيع الفاحشة في الّذين آمنوا لهم عذاب أليم في الدّنيا و الآخرة...} (١٤).

كسانى كه دوست دارند زشتكارى درميان موءمنان گسترش يابد، براى آنان در دنيا و آخرت عذابى پردرد خواهد بود....

با اين ادعا كه تجسّس به خودى خود موجب رواج فحشاست. (١٥)

اين سخن جاى درنگ دارد؛ چرا كه تجسّس به خودى خود و تا هنگامى كه به مرحله فاش ساختن نرسد، اشاعه فحشا نيست؛ از اين رو نهى از پراكندن زشتكارى، نهى از مرتبه پسين است و ناظر به خود تجسّس و مرتبه پيش از اشاعه نيست.

محقق اردبيلى در ذيل آيه پيشين، مى‌گويد:

يعنى آنها كه قصد رواج فحشا و آشكار ساختن آن را دارند و برآنند تا با نسبت دادن زشتكارى به موءمنان، سبب رسوايى آنان گردند. (١٦)

ب) روايات

روايات دراين زمينه بسيار و افزون از حد «تظافر» است كه در ادامه به تعدادى از آنها اشاره مى‌شود:

ـ روايتى است در بيان معناى عدالت كه دركتاب‌هاى فقيه، تهذيب و استبصار و با سندهاى معتبر از ابن ابى يعفور از امام صادق(ع) نقل شده است:

والدلالة على ذلك كلّه أن يكون ساترا لجميع عيوبه حتّى يحرم على المسلمين ماوراء ذلك من عثراته و عيوبه و تفتيش ما وراء ذلك؛ (١٧)