سبب تمامى اينها آن است كه آن فرد تمامى عيب‌هايش را پوشيده مى‌دارد تا آن جا كه برمسلمانان حرام است به دنبال لغزش‌ها و عيب‌هاى او باشند و از پس ظاهر او، در جستجوى نقص‌هاى او باشند.

البته اين روايت ـ همان گونه كه شيخ انصارى اشاره كرده ـ حرمت تفتيش را درجايى مى‌داند كه شخص، عيوبش را مخفى بدارد اما اگر بدين گونه نباشد، حكم حرمت نيز منتفى خواهد بود. (١٨)

ـ در كتاب اصول كافى با سند معتبر از امام صادق(ع) نقل شده كه فرمود:

أبعد ما يكون العبد من اللّه‌ أن يكون الرّجل يواخي الرّجل و هو يحفظ عليه زلاته ليعيّره بها يوما مّا؛ (١٩)

دورترين حالت بنده از خداى خويش آن است كه با همنوع خود پيمان برادرى بندد و لغزش‌هاى او را در ذهن بسپارد تا روزى ، به سبب آنها، وى را نكوهش كند.

اين روايت شامل قسم اوّل نمى‌شود؛ چرا كه به «انگيزه فاسد» مقيّد شده است؛ افزون براين، نگاهدارى لغزش‌هايى كه به واسطه عقد اخوت، با آنها روبه رو گشته، به معناى تجسّس مورد بحث ما نيست مگر ادعا شود، به سبب اولويّت، تجسّس را نيز در بر مى‌گيرد.

ـ دركافى با سند موثّق از اسحاق بن عمّار از امام صادق(ع) ، از رسول خدا(ص) نقل شده است:

يامعشر من أسلم بلسانه و لم يخلص [ أي لم يصل] الايمان إلى قلبه؛ لاتذمّوا المسلمين و لاتتّبعوا عوراتهم فإنّه من تتبّع عوراتهم تتبّع اللّه‌ عورته و من تتبّع اللّه‌ عورته يفضحه و لوفي بيته؛ (٢٠)

(١٨) مكاسب محرمه، ص٤٤، چاپ جامعه مدرسين.
(١٩) جامع الاحاديث، ج١٦، ص ٣١٤.
(٢٠) همان، ص ٣١٥.