١٣.عن أبي صالح عن أبي عبداللّه‌(ع) قال: قدم على رسول الله(ص) قوم من بني ضبة مرضى، فقال لهم رسول اللّه‌(ع): أقيموا عندي فإذا برئتم بعثتكم في سرية، فقالوا: أخرجنا من المدينة، فبعث بهم إلى إبل الصدقة يشربون من أبوالها و يأكلون من ألبانها فلما برأوا و اشتدّوا قتلوا ثلاثة ممن كان في الابل. فبلغ رسول‌اللّه‌(ص) الخبر، فبعث إليهم عليا(ع) و هم في واد قد تحيّروا ليس يقدرون أن يخرجوا منه قريبا من أرض اليمن...؛ (٥٦)

امام صادق(ع) فرمود: گروهى از بيماران خاندان ضبه نزد پيامبر آمدند، پيامبر خدا(ص) به آنها فرمود: نزد من بمانيد؛ اگر شفا يافتيد شما را به سريه اى خواهم فرستاد. آنان گفتند: ما را از شهر خارج كن، پيامبر آنان را به سوى [چراگاه] شتران زكاتى فرستاد تا از بول شتران [براى مداواى خود [بياشامند و از شير آنها بخورند. آن قوم پس از شفا يافتن و جان گرفتن، سه تن از شتربانان را كشتند. پيامبر خدا(ص) از اين واقعه با خبر شد. على(ع) را به سوى آنها فرستاد در حالى كه آنان دريكى از وادى‌هاى نزديك سرزمين يمن سرگردان و گرفتار شده بودند و نمى‌توانستند از آن خارج شوند.

اصطلاح «محارب» در نصوص

درروايات پيش گفته «محارب» به صيغه اسم فاعل آمده است و دركنار آن براى بيان جرم(عمل محاربه) از فعل «حارب» يا «يحاربون» استفاده شده است. در قرآن كريم اين عنوان به صيغه اسم فاعل در مورد جرم مورد بحث نيامده است. اگر چه براى بيان جرايم ديگر، مانند «سرقت» در آيه {والسّارق و السّارقة فاقطعوا أيديهما جزاء بما كسبا نكالا من اللّه‌ و اللّه‌ عزيز حكيم} . (٥٧)

(٥٦) همان، ص٥٣٥، ح٧.
(٥٧) سوره مائده، آيه٣٨.