ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣١٦ - تفسيرى در بارهء دل و ابعاد آن

٣١٦ - طپش دل .
< شعر > « دل مى طپد اندر بر سعدى چو كبوتر زين رفتن و باز آمدن كبك خرامان » < / شعر > سعدى ٣١٧ - ظلمت دل - ٣١٨ - عشق مربوط به دل است - < شعر > « دلم تا عشقباز آمد در او جز غم نمى بينم دلى بى غم كجا جويم كه در عالم نمى بينم » < / شعر > سعدى ٣١٩ - عمارت دل آبادى دل - < شعر > تا بتوانى عمارت دلها كن بهتر ز هزار كعبه باشد يكدل » < / شعر > خواجه عبد اللَّه انصارى ٣٢٠ - غر دل ترسنده .
٣٢١ - غريو دل فرياد پرخاش جويانه - < شعر > « چو آگه شد از رستم و كار ديو پر از خون شدش چشم و دل پر غريو » < / شعر > فردوسى ٣٢٢ - غم دل - < شعر > « گفته بودم چو بيائى غم دل با تو بگويم چه بگويم كه غم از دل برود چون تو بيائى < / شعر > سعدى ٣٢٣ - دل غمگين - < شعر > « دل از ديرى كار غمگين مدار تو نيكى طلب كن نه زودى كار < / شعر > اسدى ٣٢٤ - دل غنى و بى نياز - < شعر > دل چو غنى شد ز فقيرى چه غم روز رهائى ز اسيرى چه غم » < / شعر > خواجوى كرمانى