جامعه مسلمان گاهى در معرض فتنه‌هاى بزرگى قرار مى‌گيرد و در برابر اين فتنه‌ها به درّه ارتداد سقوط مى‌كند، ارتداد از ارزشهاى‌وحى، ارتداد ازا حكام و راهنماييهاى كتاب و سنّت. در چنين حالاتى مشيّت الهى ايجاب مى‌كند كه حزب اللَّه، از ميان گروهى كه‌داراى صفات وويژه‌گيهاى ذيل هستند، به وجود آيد:

اوّل- خداوند آنان را دوست دارد. خداوند كسى را براى شخص خودش دوست نمى‌دارد، بلكه بدان جهت دوست مى‌دارد كه صفات‌نيك، ايمان و عمل صالح در وجود او به كمال رسيده است. وقتى كه خدا كسى را دوست بدارد فرشتگان و اولياى او نيز آن كس رادوست مى‌دارند و آسمان‌و زمين مسخّر او واقع مى‌شوند، زيرا همگى فرمانبردار خداوند هستند.

دوّم- آنان هم خدا را دوست مى‌دارند و احساس مى‌كنند كه خداوند به آنان تفضّل و عنايت كرده است، پس بايد آنان به واسطه‌سود بخش بودن، وبه واسطه نماز، زكات، جهاد و فداكارى خدا را شكر كنند. آنان وقتى نماز مى‌گزارند و زكات مى‌پردازند و جهادمى‌كنند، از راه جبر و اكراه اين اعمال را انجام نمى‌دهند، بلكه داوطلبانه وبا آگاهى و اختيار كامل دست به اين اعمال مى‌زنند و اين‌ناشى از محبّت آنان به خداوند است.

سوم- چون رابطه آنان با خداوند رابطه محبّت است واين بالاترين مراتب انسجام، توافق وهماهنگى است، همديگر را نيزدوست مى‌دارند و در روابط بين خود با تساهل و آسان‌گيرى رفتار مى‌كنند، تا آنجا كه به علّت بالا بودن مراتب فروتنى، ايثار، فداكارى و اجتناب از خودخواهى در ميان آنان، بيننده خيال مى‌كند كه هريك‌از آنان برده ديگرى‌است، زيرا آنان دربرابر مؤمنين متواضع وفروتن هستند.

چهارم- امّا رابطه‌آنان با كفّار، براساس قدرت ومبارزه جويى‌است، زيرا آنان با كفّار با عزّت وسربلندى و پايدارى برخوردمى‌كنند و تحت تأثير افكار آنان قرار نمى‌گيرند و از آنان نمى‌هراسند.

پنجم- تلاش جامعه مسلمان، متراكم، سنگين و با دوام است، در برابر همه دشواريهاى داخلى و خارجى پايدارى مى‌كند و در راه‌خدا پيوسته در جهاد است و بر ضدّ دشمنان خارجى‌و نقطه ضعفهاى داخلى خود مبارزه مى‌كند.

ششم- آنان در رفتار خود تحت تأثير گفته‌هاى ديگران قرار نمى‌گيرند، بلكه مطابق با انديشه سالم و بصيرت نافذ خود عمل‌مى‌كنند، و لذا شايعات و تبليغات هيچگاه نمى‌تواند به جهادو مبارزه آنان لطمه‌اى وارد كند.