پى در پى بودن در همه حالات شرط است ولذا اگر به طور مثال، مسح را فراموش كرده‌باشى ودر حين نماز، يادت بيايد، پس اگر در صورت يا بقيه اعضا، رطوبتى مانده باشدوتأخير وفاصله زياد واقع نشود، واجب است كه مسح كنى ونماز را اعاده نمايى، واگر نماز راتمام كرده باشى، بايد اعاده كنى، اما اگر رطوبتى باقى نمانده باشد ويا اينكه زياد معطل شوى، بايد وضو ونماز، هر دو را اعاده نمايى.

٧- اگر وضو موجب ضرر زياد بر جان باشد، تيمم واجب مى‌شود واگر در اين حالت، وضو بگيرد بنابر احتياط واجب، تيمم نيز بر او واجب است.

اما اگر ضرر، كم ويا اينكه وضو گرفتن، دشوار ولى قابل تحمل باشد، اعاده ندارد وتيمم‌هم بر او واجب نيست.

٨- از آنجا كه وضو، جزء نماز شمرده مى‌شود زيرا خداوند بندگانش را در هنگام گزاردن‌نماز، به انجام وضو فرمان داده است، فقهاى ما همانطورى كه در نماز، نيت را شرطمى‌دانند، در وضو نيز نيّت را شرط مى‌دانند.

نيّت يعنى حقايقى كه ذيلًا يادآور مى‌شويم:

الف- انسان در موقع وضو گرفتن، از آگاهى برخوردار باشد، وآن را با قصد انجام دهد. پس اگر باران ببارد وبدون قصد وضو، اعضاى او را تر كند، وضو محسوب نمى‌شود.

ب- هدف انسان از وضو گرفتن بايد اجراى امر خداوند باشد ونه سرد شردن بدن يا نظافت‌وپاكيزگى.

ج- در وضو گرفتن، قصد اخلاص براى خدا داشته باشد، اما اگر به منظور ريا يا شهرت‌وضو بگيرد، وضوى او باطل است چه تنها قصد ريا داشته باشد ويا هم ريا وهم قصد تقرّب به‌خداوند داشته باشد، ودر ريا هم فرقى نيست كه در همه وضو باشد ويا در بعضى از اجزاى آن.

د- معناى ريا اين است كه هدف او نشان دادن به مردم باشد به گونه‌اى كه اگر اين هدف‌تحقق نمى‌يافت، وضو هم نمى‌گرفت ولذا تنها خطور يك وسوسه شيطانى در قلب، عمل رإ؛ پ‌پ‌ظظباطل نمى‌كند، وهمچنين اگر سرد شدن يا پاكيزگى يا پايين آوردن تب وعطش، هدف ثانوى‌براى او باشد نه اصلى، به گونه‌اى كه در اساس، نيت وضو براى خدا داشته باشد، وضوى اوباطل نمى‌شود.

ه- در نيّت، قصد وجوب يا استحباب، قصد مباح شدن نماز يا قصد پاك شدن از حَدَثى كه‌از وى صادر شده، واجب نيست.

٩- فقهاى بزرگوار، براى وضو شرايط ديگرى نيز ذكر كرده‌اند كه بدون شك، در نظرگرفتن‌