احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٨ - اعمال وضو

شسته شود. عكس روش فوق، يعنى شستن دست از انگشتان به طرف آرنج، جايز نيست. موهايى كه روى دست مى‌رويد نيز بايد شسته شود.

٢- كسيكه دست او از پايين آرنج قطع شده است، باقيمانده دست را بايد بشويد واگر ازبالاى آرنج قطع شده باشد، احتياط آن است كه باقيمانده بازو را بشويد.

٣- همه چيزهايى كه مانع رسيدن آب به پوست بدن مى‌شود بايد برطرف شود. اما زايل‌كردن چرك‌هاى زير ناخن كه در حد متعارف باشد، واجب نيست مگر اينكه ناخن‌ها گرفته‌شود كه در اين صورت بايد چرك زير آن نيز بر طرف شود چون از ظاهر دست محسوب‌مى‌شود. اما شستن داخل شكافها وترك هايى كه در دست ايجاد مى‌شوند، واجب نيست‌وشستن ظاهر پوست كفايت مى‌كند، وهمچنين ظاهر آثار آبله وزخمهاى ديگر بايد شسته‌شود اگر شستن آنها دشوارى وضرر نداشته باشد.

٤- زايل كردن سفيدى گچ وآهك كه بر روى دست مى‌ماند، اگر جرم مانع از رسيدن آب‌نداشته باشد وهمچنين برطرف كردن چرك، واجب نيست.

٥- جايز است كه صورت ودستها را با آب باران بشويد ويا شير آب را بر روى آنها بازكند، ويا اينكه در رود يا حوض آب فرو ببرد و در اين صورت بهتر اين است كه صورت و دستهارابه قصد وضو با مراعات شستن از بالا به پايين در آب فرو برد، و اين امر به مسح سر و پاهاضرر نمى‌رساند، زيرا به رطوبتى كه در دست او باقى مانده، آب وضو صدق مى‌كند.

سوم- مسح سر:

١- مسح جلو سر واجب است، واحوط اين است كه بر روى يك چهارم جلويى سر كه‌مقابل پيشانى است، مسح شود وواجب است كه مسح با رطوبت آب وضو باشد وآب جديدگرفته نشود. در مسح كمترين حركت كه مسح ناميده شود كفايت مى‌كند وبهتر اين است كه ازنظر پهنا به اندازه سه انگشت بسته واز نظر درازا به طول يك انگشت مسح شود. مسح‌معكوس سر هم جايز است وهمچنين مسح بر روى موى جلوى سر كفايت مى‌كند، ولى مسح برروى حايل همچون جِرم حنا، روسرى، عمامه، كلاه ومانند آن، هرچند نازك هم باشد، جايز نيست، واگر مو از غير محل مسح، در جلو سر جمع شده باشد، ويا موى جلو سر به‌محل ديگرى كشيده شده باشد، مسح‌بر آنها كفايت نمى‌كند.

٢- واجب است مسح با كف دست انجام شود واحوط اين است كه با سطح درونى كف دست‌انجام بگيرد وبهتر اين است كه با دست راست مسح كند، اما بين مسح كردن با انگشتان يا غيرآن فرقى نيست هرچند كه مسح با انگشتان بهتر است.

چهارم- مسح پا: