احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٦٠ - حرص و طمع

نورزد.»

٢- امام‌عليه السلام فرمود:

«حُرِمَ الحريص خصلتين ولزمته خصلتان: حُرم القناعة فافتقد الراحة، وحُرِم الرضا فافتقد اليقين»

[١].

«شخص حريص از دو خصلت محروم و به دو خصلت گرفتار است: از قناعت محروم شده، راحتى و آرامش را از دست مى‌دهد، و از رضا و خشنودى محروم شده و يقين را از دست مى‌دهد.»

٣- امام صادق‌عليه السلام از امام باقرعليه السلام روايت مى‌كند كه:

«مثل الحريص على الدنيا مثل دودة القزّ كلّما ازدادت على نفسها لفّاً كان أبعد لها من الخروج حتى تموت غمّاً».

«مَثَل حريص به دنيا مثل كرم ابريشم است، هرچه بر دور خود بيشتر مى‌تند از راه خروج دورتر مى‌گردد تا اينكه از غم‌مى‌ميرد.»

نيز امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«أغنى الغنى من لم يكن للحرص أسيراً. وقال: لا تُشْعِروا قلوبكم الاشتغال بما قد فات فتشغلوا أذهانكم عن الاستعداد لما لم يأتِ»

[٢].

«بى‌نيازترين بى‌نياز، آن كسى است كه اسير حرص نباشد. و فرمود: دلهاى خود را به آنچه گذشته است مشغول نگردانيد و گرنه‌ذهن خود را از آمادگى براى آنچه نيامده است، باز خواهيد داشت.»

٤- امام على‌عليه السلام روايت مى‌كند كه پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود:

«إنّ الدينار والدرهم أهلكا مَن كان قبلكم وهما مهلكاكم». [٣]

«دينار و درهم بود كه گذشتگان را هلاك ساخت، و همين دو، شما را هم هلاك مى‌كند.»

٥- امام باقرعليه السلام فرمود:

«بئس العبد عبد يكون له طمع يقوده، وبئس العبد عبد له رغبة تذلّه‌

» [٤].

«بدترين بنده، بنده‌اى است كه طمعى دارد كه او را رهبرى مى‌كند، و بدترين بنده كسى است كه رغبت و تمايلى دارد كه او را به‌ذلّت مى‌كشاند.»

٦- سعدان مى‌گويد: از امام صادق‌عليه السلام سؤال كردم كه: چه چيز ايمان را در بنده استوار مى‌گرداند؟ فرمود: