احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٥٩ - حرص و طمع

١٢- ابوالدرداء مى‌گويد: رسول خداصلى الله عليه وآله فرمود:

«من أصبح معافى في جسده، آمناً في سربه، عنده قوت يومه، فكأنّما خيّرت له الدنيا. يابن جعشم، يكفيك منها ما سدّ جوعتك، ووارى عورتك، فإن يكن بيت يكنّك فذاك، وإن يكن دابة تركبها فبخ بخ، وإلّا فالخبز وماء الجرّة، وما بعد ذلك حساب عليك أو عذاب»

[١].

«هركه صبح كند در حاليكه بدنش در عافيت، و راه زندگى‌اش در امنيّت بوده، وآذوقه روزش در نزدش باشد، گويا دنيا به او داده‌شده است. اى فرزند جعشم! از دنيا آنچه گرسنگى تو را سدّ كند، و عورتت را بپوشاند، كفايت مى‌كند. اگر خانه‌اى داشتى كه تو را (از سرما و گرما) بپوشاند كه چه خوب، و اگر مركبى داشتى كه‌سوار شوى چه بهتر، و گرنه نان و كوزه آبى بس است كه بيشتر از آن يا حساب دارد يا عذاب.»

١٣- حضرت على‌عليه السلام فرمود:

«الزهد بين كلمتين من القرآن، قال اللَّه تعالى:

لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَاآتَاكُم‌ [٢]

) ومن لم يأس على الماضي ولم يفرح بالآتي فقد استكمل الزهد بطرفيه». [٣]

«زهد و پارسايى در دو جمله قرآنى خلاصه شده است. خداوند فرمود است: «به آنچه از دست شما رفته دريغ و تأسّف‌نخوريد و به آنچه به شما رسيده شاد نشويد». پس هر كس بر گذشته تأسّف نخورد و به آينده خوشحال نشود، زهد را با هر دو طرفش‌به كمال رسانده است.»

حرص و طمع‌

دنيا همانند آب درياى شور است كه هرچه بيشتر بنوشى، بيشتر تشنه مى‌شوى شخص مؤمن مى‌داند كه دنيا زوال‌پذير و عمر آن‌محدود است واو بايد از همه اوقات و فرصت و توانايى خود استفاده كند تا در معامله با خداوند، بتواند بهشت برين براى خود بخرد، و اين باور مانع از اين مى‌شود كه شخص مؤمن به دنيا حرص بورزد. در روايات اهل‌بيت‌عليهم السلام حقيقت و ماهيّت دنيا ودورى از حرص‌دنيا، به خوبى معرفى شده است. پاره‌اى از آنها را باهم مى‌خوانيم:

١- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«أبعد ما يكون العبد من اللَّه عزّ وجلّ إذا لم يهمه إلّا بطنه وفرجه»

[٤].

«دورترين حالتى كه بنده از خداوند متعال پيدا مى‌كند وقتى است كه او جز به شكم و شهوتش اهتمام‌