احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٧٩ - سلاحهاى جنگى

«عقب‌نشينى تاكتيكى» ياد مى‌شود، فرار يا پشت كردن به جنگ محسوب‌نمى‌شود.

٣- مشخّص كردن جزئيات و چگونگى مقاومت و عقب‌نشينى، به شرايط متغيّر زمان مربوط مى‌شود و بر ولىّ فقيه است كه باتكيه بر نظر كارشناسان نظامى، اين جزئيات را بيان نمايد.

٤- فرار از جنگ جايز نيست و از گناهان كبيره شمرده مى‌شود، مگر در مواردى كه فقيه مشخّص مى‌كند.

سلاحهاى جنگى‌

١- به كار بردن همه سلاحهايى كه به وسيله آنها مى‌توان پيروزى بدست آورد، جايز است مگر مواردى كه استثنا شده است.

٢- از سلاح بايد به همان اندازه استفاده شود كه پيروزى، با كمترين مقدار ممكن از ويرانى وكشتار، تحقّق يابد.

٣- از سلاحهايى كه زمين را به تباهى بكشاند يا بى‌گناهان را نابود كند، نبايد استفاده شود، واز سلاحهاى كشتار جمعى ماننداسلحه اتمى وبيولوژيك و شيميايى بايد پرهيز شود مگر در هنگام ضرورت، مانند اينكه:

الف- دشمن از آن سلاحها استفاده كند.

ب- استفاده نكردن از آن سلاحها، باعث ضرر و فساد بيشترى شود ومسلمانان چاره‌اى جز استفاده از اين سلاحها را نداشته‌باشند.

٤- محاصره اقتصادى دشمن، بستن راههاى كمك رسانى و درهم كوبيدن دژها وقلعه‌هاى دشمن با توپخانه و غيره، مانعى ندارددر صورتيكه موجب پيروزى شود.

٥- تا جايى كه امكان دارد از قطع درختان و آتش زدن مزارع اجتناب گردد.

٦- افراد غير نظامى مانند پيرمردان، زنان، كودكان، ديوانگان و كسانيكه براى عبادت‌به قلّه‌هاى كوهها پناه برده‌اند، نبايد كشته شوند.

٧- اگر دشمن از زنان، كودكان و اسراى مسلمان به عنوان سپر انسانى استفاده كند از كشتن آنان صرف نظر شود، مگر در صورت‌ضرورت مانند شدّت يافتن جنگ و توقّف پيروزى بر دشمن‌به كشتن آنان. معيار كلّى اين است كه ميزان ضرورت در هر جنگى با در نظر گرفتن ميزان تلفات وفوايد پيروزى، محاسبه وارزيابى‌شود.

٨- برخى از فقها گفته‌اند: اگر در هنگام ضرورت، اسيران مسلمان كشته شوند، تنها كفاره واجب است نه ديه. ولى اگر عكس آن‌گفته شود بهتر است، دراين صورت ديه از بيت المال پرداخت مى‌گردد.