احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٤٧ - احكام اعتكاف

حكم ميان مرد و زن فرق نيست.

ب- استمنا بر معتكف حرام است، زيرا كه- علاوه بر حرام بودن اين عمل- روزه او را در روز باطل مى‌كند و در شب براى اوموجب معصيت مى‌گردد.

ج- بوئيدن عطر و بوئيدن گياه خوشبو بعنوان لذّت بردن براى معتكف حرام است.

د- خريد و فروش، بلكه همه معاملات غير ضرورى بر معتكف حرام است.

ه- جدال در امور دينى و دنيوى به قصد غلبه و اظهار فضل، بر معتكف حرام است، ولى در صورتى كه براى اظهار حقّ و تصحيح‌اشتباه طرف مقابل باشد اشكالى ندارد.

٣- دراين پنج چيزى كه ذكر شد ميان اينكه در شب يا روز انجام شود تفاوتى نيست ولى بعضى از آنچه در روز به خاطر روزه بودن‌حرام مى‌شود در شب جايز مى‌باشد مانند خوردن و آشاميدن.

٤- هر چيزى كه روزه را باطل و فاسد مى‌كند اعتكاف را نيز باطل مى‌كند در صورتى كه عمداً انجام شود، ولى اگر سهواً انجام شودباطل نمى‌كند.

٥- اگر اعتكاف باطل شود قضاى آن واجب مى‌شود در صورتى كه خود اعتكاف واجب باشد و يا مستحبّ باشد ولى با رسيدن روزسوم واجب شده باشد؛ امّا اگر اعتكاف مستحبّى در روز اوّل ودوّم، باطل شود قضاى آن واجب نمى‌گردد.

٦- اگر كسى در حال اعتكاف جماع كند كفّاره بر او واجب مى‌شود كه عبارت است از: آزاد كردن يك برده يا طعام دادن به شصت‌مسكين يا دو ماه پياپى روزه گرفتن، و ظاهراً بايد اين كفّاره‌ها بصورت ترتيبى باشد، نه اينكه ميان انجام هر كدام انسان اختيار داشته‌باشد، يعنى اوّل بايد يك برده آزاد كند، اگر نتوانست شصت مسكين را طعام بدهد، اگر باز هم نتوانست شصت روز پياپى روزه‌بگيرد.

٧- اگر كسى اعتكافش در ماه رمضان باشد و در روز جماع كند بر او دو كفّاره واجب مى‌شود، واگر در غير ماه رمضان بوده وبصورت مستحبّ باشد يك كفّاره بر او واجب مى‌گردد، ولى اگر روزه‌اش بعنوان قضاى ماه رمضان باشد، يك كفّاره بعنوان اعتكاف ويك كفّاره بعنوان شكستن روزه قضاى ماه رمضان بر او واجب مى‌شود در صورتى كه شكستن روزه بعداز ظهر باشد، و اگر اعتكافش‌بعنوان نذر بوده باشد، يك كفّاره ديگر براى مخالفت با نذر واجب مى‌گردد.

٨- دراين كه آميزش جنسى اعتكاف را باطل مى‌نمايد و موجب كفّاره مى‌شود هيچ اختلافى نيست، و امّا حرامهاى ديگر اگرچه‌انجام دادن آنها حرام است وموجب فساد و بطلان اعتكاف مى‌گردد لكن ظاهراً موجب كفّاره نمى‌گردد.

٩- تأكيد شده است كه اگر معتكف براى رفع نياز يا ضرورتى از مسجد بيرون برود، بايد نزديكترين راه را انتخاب كند و در زيرسايه قرار نگيرد و در جايى ننشيند، بلكه بر او لازم است‌