زنا نمايد، بنابر احتياط بر او هر سه‌كفّاره واجب مى‌شود، و چون دراين زمانها بنده‌اى نيست كه آزاد كند پس بر او روزه گرفتن و طعام دادن واجب مى‌گردد، و اگر بر يكى‌از آن دو، يا بر هيچ كدام، قادر نباشد بايد استغفار كند.

٤- روزه‌دارى كه در ماه رمضان يا در روزه واجب معيّن ديگرى با همسر روزه‌دار خود نزديكى كند، براى هر يك از مرد و زن‌كفّاره واجب مى‌شود و هر كدام بايد بيست و پنج تازيانه زده شود، ولى اگر مرد، زن خود را به اين كار مجبور نمايد بنابر احوط بايدكفّاره و تازيانه همسرش را نيز به عهده بگيرد.

٥- اگر روزه‌دارى انجام دادن مبطلات روزه، مانند خوردن و آشاميدن را تكرار كند كفّاره او تكرار نخواهد شد، ولى اگر با جماع‌روزه خود را باطل كند در روايتى آمده است كه او براى هر بار بايد كفّاره بدهد و عمل به اين روايت موافق احتياط است.

٦- اگر كسى عمداً روزه خود را بخورد و بعداً به مسافرت برود، مسافرت او، كفّاره را از وى ساقط نمى‌كند. و نيز بعداز اينكه‌انسان روزه خود را عمداً بخورد، با عارض شدن ديوانگى، يا بيهوشى يا حيض و نفاس بنابر احتياط بلكه اقوى كفّاره از او ساقطنمى‌گردد، ولى اگر در روز آخر ماه رمضان عمداً روزه خود را باطل كند، سپس معلوم شود كه آن روز، اوّل شوّال بوده است، چيزى براو لازم نيست.

٧- كفّاره روزه در طعام دادن مساكين به اين گونه بايد باشد كه يك بار آنان را سير گرداند يابه هر كدام (٧٥٠ گرم) طعام داده شود، كه مى‌تواند از برنج، يا گندم يا از گوشت و مانند آنها باشد. و اگر سى مسكين را دوبار طعام بدهد يا به هر كدام ١٥٠٠ گرم طعام بدهد كفايت نمى‌كند. و جايز است كه كفّاره را به خانواده‌هاى نيازمند پرداخت نمايدو كوچكها را مانند بزرگان به حساب آورد، و اگر انسان به شصت مسكين دسترسى نداشته باشد، مى‌تواند به هر تعداد مسكين كه‌دسترسى پيدا كند شصت چارك يعنى ٤٥ كيلو طعام بدهد، و يا آنان را چندين بار طعام بدهد تا آنچه بر عهده اوست كامل شود.

٨- كسى كه روزه قضاى ماه رمضان را گرفته است مى‌تواند تا قبل‌از ظهر افطار كند، ولى اگر از ظهر بگذرد نمى‌تواند روزه قضا راافطار كند، پس اگر افطار نمايد بايد هم آن روز را دوباره قضا كند و هم بنابر احتياط كفّاره بدهد، و كفّاره‌اش اين است كه ده مسكين‌را طعام بدهد و اگر نتوانست بايد سه روز روزه بگيرد.

٩- كسى كه بعنوان نذر معيّن روزه گرفته است، اگر روزه‌اش را باطل كند بايد بجاى آن، روز ديگرى را روزه بگيرد و نيز كفّاره‌سوگند را بپردازد كه عبارت است از: آزاد كردن يك بنده يا طعام دادن به ده مسكين يا سه روز روزه گرفتن، و اگر كفّاره ماه رمضان رابدهد بهتر است،