احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٥٦ - پنجم - مباح بودن سفر

انصراف لازم نيست نماز را اعاده كند.

چهارم- عبور نكردن از وطن‌

مسافر نبايد از ابتداى سفر يا در ميان راه، قصد عبور از وطن يا اقامت ده روزه در محلّى قبل‌از پيمودن هشت فرسخ را داشته باشد واگر چنين باشد بايد تمام بخواند زيرا اقامت ده روزه در محلّى و همچنين عبور از وطن، حكم سفر را ساقط مى‌گرداند.

دو مسأله:

١- كسى كه نمى‌داند آيا قبل‌از هشت فرسخ از وطن خود مى‌گذرد يا نه؟ يا اينكه ده روز در جايى اقامت مى‌كند يا نه؟ بايد نمازش‌را تمام بخواند.

٢- كسى كه از آغاز سفر يا در ميان راه قصد عبور از وطن يا اقامت ده روزه در محلّى قبل‌از پيمودن هشت فرسخ را داشته و يا اينكه‌مردّد بوده است ولى بعداً از اين قصد يا ترديد، بيرون شود، چنانچه با قيمانده راه به تنهايى يا با ضميمه بازگشت، مسافت كامل‌باشد، شكسته بخواند، امّا اگر چنين نباشد بلكه هر چند مجموع مسافت از اوّل سفر، هشت فرسخ باشد، از باب احتياط بايد بين‌شكسته وتمام جمع كند.

پنجم- مباح بودن سفر:

١- نبايد سفر، حرام يا به منظور ارتكاب عمل حرام باشد و گرنه بايد نماز را تمام بخواند. برخى از مثالهاى سفر حرام يا معصيت‌امور ذيل است:

الف- در صورتيكه خود سفر فى‌نفسه حرام باشد مانند سفرى كه براى انسان ضرر زيادى دارد، يا سفر فرزند با منع پدر و مادر، در صورتيكه مخالفت با آن دو باعث آزار آنها و موجب عاق كردن او شود، و يا سفرى كه به منظور فرار از جهاد صورت بگير (دچنانكه در باب جهاد به تفصيل بيان شده است.)

ب- در صورتيكه هدف از سفر، ارتكاب كار حرام باشد مثل كسى كه براى كشتن انسانى بى‌گناه، يا براى ارتكاب زنا، يا سرقت ويا دست يافتن ناحق به اموال مردم، يا براى آزار مردم ويا كمك كردن به ظالم، مسافرت كند.

ج- اگر سفر براى شكار از باب لهو و سرگرمى باشد (كه دراين صورت بايد تمام بخواند) امّا اگر شكار به منظور كسب‌روزى و امرار معاش يا براى تجارت باشد، موجب قصر مى‌شود. در شكار فرقى بين شكار دريائى و خشكى نيست.

٢- سفر براى استراحت و تفريح و سرگرمى خود و خانواده اگر به منظور ارتكاب حرام‌