احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٥١ - سفر

الف- وجوب قصر يا شكستن نمازهاى چهار ركعتى (ظهر و عصر وعشا) يعنى آنها را دو ركعتى بجا آورد. اين حكم‌الزامى است نه اختيارى مگر در بعضى از موارد كه اشاره خواهد شد.

ب- ساقط شدن روزه واجب و صحيح نبودن آن. روزه مستحبّ نيز در سفر صحيح نيست مگر در مواردى كه استثنا شده است.

ج- ساقط شدن نماز جمعه ولى اگر مسافر بجاى ظهر، جمعه را بخواند كفايت مى‌كند.

د- ساقط شدن نماز دو عيد فطر و قربان (در حالت وجوب آنها).

ه- ساقط شدن نافله‌هاى ظهر و عصر، و نيز- بنابر اقوى- ساقط شدن نافله عشا (وُتَيْره).

٢- مسافر در چهار محلّ مخيّر است كه نمازش را تمام بخواند يا شكسته:

الف- مسجدالحرام در مكّه.

ب- مسجد النبى‌صلى الله عليه وآله در مدينه.

ج- مسجد كوفه و حرم امام اميرالمؤمنين عليه السلام.

د- حرم امام حسين‌عليه السلام.

بعيد نيست كه ملاك اين تخيير، شهرهاى مكّه مكرّمه، مدينه منوّره، كوفه، كربلا و نجف اشرف باشد.

اظهر اين است كه آن مقدار كه به حرمين شريفين و همچنين نجف و كربلا افزوده شده نيز همين حكم را دارد.

٣- سفرى كه احكام ياد شده بر آن مترتّب مى‌شود با فراهم آمدن شرايط هشتگانه زير تحقّق مى‌پذيرد:

اوّل- پيمودن هشت فرسخ شرعى به طور يكطرفه يا با رفت و برگشت.

دوّم- قصد پيمودن اين مسافت از ابتداى مسافرت.

سوم- استمرار و ادامه قصد.

چهارم- عبور نكردن از وطن يا محل اقامت ده روزه خود.

پنجم- مباح بودن سفر.

ششم- از خانه بدوشان نباشد.

هفتم- شغل او مسافرت نباشد.

هشتم- رسيدن به حدّ ترخّص.

تفصيل احكام و جزئيات مسأله به شرح ذيل بيان مى‌شود: