(وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَولِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ‌الزَّكَاةَ وَيُطِيعُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ‌ [١]

«مردان و زنان مؤمن، برخى ولىّ و سرپرست برخى ديگر است، امر به معروف ونهى از منكر مى‌كنند، نماز را برپا مى‌دارند، زكات را ادا مى‌نمايند و از خدا وپيامبرش اطاعت مى‌كنند.»

مطابق با آنچه از پيامبر اسلام‌صلى الله عليه وآله روايت شده است، كسى كه نماز را به طور عمدى ترك كند، از حزب مؤمنان خارج شده و بامنافقان محشور خواهد شد، ايشان مى‌فرمايند:

«ولا تضيّعوا صلاتكم فإنّ من ضيّع صلاته حشره اللَّه مع قارون وفرعون وهامان، لعنهم اللَّه وأخزاهم، وكان حقّاً على اللَّه أن يدخله النار مع المنافقين، فالويل لمن لم يحافظ على صلاته‌. [٢]

«نماز خود را ضايع نسازيد (ترك نكنيد) پس كسى كه نمازش را ضايع سازد خدا او را با قارون و فرعون و هامان- خداوند آنان را لعنت كند و ذليل‌شان بگرداند- محشور مى‌كند، و خدا- براساس حق- او را همراه منافقين، در آتش وارد كند، پس واى بركسى كه از نماز خود پاس نمى‌دارد.»

نماز، از جهت ديگر، بر تقواى انسان مى‌افزايد و برپا دارنده خود را از نيروى شهوات باز مى‌دارد. خداوند مى‌فرمايد:

(إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ [٣]

«به يقين نماز انسان را از زشتى‌ها و گناه باز مى‌دارد.»

نماز، همچنين باعث محو شدن بديها و گناهان مى‌شود. خداوند فرموده است:

(إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ‌ [٤]

«حسنات و كارهاى نيك، سيّئات و بديها را از بين مى‌برد.»

شعار مؤمنان‌

نماز از شعائر الهى است كه «ارزشهاى ثابت» زندگى جامعه ايمانى را در خود خلاصه مى‌سازد، و بايد براى «متغيرات زندگى» كه از طريق «شورا» به «عرف وعقل» ارجاع داده شده نيز، قالب و چارچوب‌قرار گيرد. اين مطلب را ما از سخن خداوند مى‌آموزيم:

[١] سوره توبه، آيه ٧١.

[٢] بحارالانوار، ج ٧٩، ص ٢٠٢، حديث ٢.

[٣] سوره عنكبوت، آيه ٤٥.

[٤] سوره هود، آيه ١١٤.