بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ١٠٩ - گفتار دوم اسناد نجاشى به تأليفات

رجال النجاشى در مستندسازى و معتمدسازى آنها، اهمّيتى فراوان يابد.

از كلام نجاشى رحمه الله در مقدّمه كتابش چنين استفاده مى‌شود كه وى به كتاب‌هاى نامبرده در كتابش، اسناد بسيارى دارد. البتّه وى به جهت اختصار، آنها را نياورده و در بيشتر موارد به ذكر يك سند، اكتفا نموده است؛ زيرا كثرت طرق را موجب اخلال به غرض كتاب مى‌دانسته است.[١] او خود به اين مطلب، تصريح كرده است؛ از جمله، در شرح حال: ثابت بن شريح،[٢] جميل بن درّاج‌[٣] و عبيد اللَّه بن على حلبى‌[٤].

نجاشى رحمه الله در اسناد به كتاب‌ها و روايت‌هاى يك فرد، گاه طريق واحد و گاه طرق مختلفى را آورده است.

براى نمونه، وى در شرح حال اسماعيل بن مهران، كتاب الملاحم را با يك سند، كتاب ثواب القرآن را با سند ديگر، كتاب الإهليلجة را با سندى ديگر و تأليفات ديگر وى را با سندى ديگر آورده است.[٥] نيز در شرح حال عثمان بن عيسى، كتاب المياه را با يك سند، و كتاب‌هاى: القضايا و الأحكام، الوصايا و الصلاة را با سندى ديگر آورده است و همه را از طريق پدرش نقل كرده است.[٦] در رجال النجاشى، تعدّد اسناد در شرح حال يك فرد، بسيار ديده مى‌شود.

همچنين نجاشى رحمه الله گاه براى يك كتاب، دو طريق را در دو شرح حال، ذكر كرده است.

براى نمونه، او در شرح حال عبد اللَّه بن بكير بن اعين، كتاب وى را با يك طريق‌[٧]

[١]. رجال النجاشى، ص ٣

[٢]. رجال النجاشى، ص ١١٦( ش ٢٩٧)

[٣]. رجال النجاشى، ص ١٢٧( ش ٣٢٨)

[٤]. رجال النجاشى، ص ٢٣١( ش ٦١٢)

[٥]. رجال النجاشى، ص ٢٦( ش ٤٩)

[٦]. رجال النجاشى، ص ٣٠٠( ش ٨١٧)

[٧]. رجال النجاشى، ص ٢٢٢( ش ٥٨١)