بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٥٢ - اساتيد نجاشى

محمّد بن عبد اللَّه جعفى، متّحدند.[١] ليكن به نظر مى‌رسد كه وى فرزند محمّد بن عبد اللَّه، و از جمله كسانى است كه استادى‌شان براى نجاشى، مورد ترديد است.

٢٤. محمّد بن عثمان نصيبى معدّل، ابو الحسين (م ٤٠٦ ق).

نجاشى رحمه الله از وى با كنيه تعبير كرده، اسناد زيادى را از وى نقل مى‌نمايد.[٢] ٢٥. محمّد بن على بن خُشيش.

نام كامل وى، محمّد بن على بن خُشيش بن نضر بن جعفر بن ابراهيم تميمى است.

نجاشى رحمه الله تنها در شرح حال بكر بن محمّد ازدى، با تعبير «أخبرنا»، از وى نقل مى‌كند و وى را «مُقرئ» توصيف مى‌نمايد.[٣] ٢٦. محمّد بن على بن شاذان قزوينى، ابو عبد اللَّه (زنده در ٤٠٠ ق).

نجاشى رحمه الله در شرح حال حسين بن علوان كلبى، از وى چنين ياد مى‌كند:

أخبرنا إجازة محمّد بن علىّ القزوينىّ، قدم علينا سنة أربعمئة.[٤]

چنان‌كه مشاهده مى‌شود، نجاشى رحمه الله در اين شرح حال، به نام محمّد بن على قزوينى، تصريح مى‌كند.

البتّه شيخ آقابزرگ تهرانى در طبقات أعلام الشيعة، اين عنوان را با عنوان ابن شاذان، مغاير دانسته است؛[٥] ليكن اين دو عنوان، در: اسم، اسم پدر و نسبت به قزوين، مشترك‌اند و ما در ميان اساتيد نجاشى، به دو عنوان مستقل با اين مشتركات برخورد نكرديم.

نجاشى رحمه الله در موارد بسيارى، اسناد خويش را از طريق وى نقل كرده است.

[١]. رجال السيّد بحر العلوم، ج ٢، ص ٦٥

[٢]. رجال النجاشى، ص ٦٧( ش ١٦١) و ص ٣١٠( ش ٨٤٩)

[٣]. رجال النجاشى، ص ١٠٨( ش ٢٧٣)

[٤]. رجال النجاشى، ص ٥٢( ش ١١٦)

[٥]. طبقات أعلام الشيعة( النابس فى القرن الخامس)، ص ١٦٩ و ١٧٠