بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٥١ - اساتيد نجاشى

نيز در شرح حال‌هاى شماره: ٢١ و ٥٦٨، به واسطه وى از ظفر بن حُمدون نقل مى‌كند.

٢٠. على بن محمّد بن يوسف قاضى، ابو الحسن (م ٤٠٢ ق).

وى در شرح حال: «محمّد بن إبراهيم الإمام» واقع شده است. نجاشى رحمه الله نسخه‌اى را از امام صادق عليه السلام، به سندى كه به صورت اجازه از وى در سرّ من رأى صادر شده، نقل مى‌نمايد.[١] ٢١. محمّد بن احمد بن على قمى، ابو الحسن (زنده در ٤١٢ ق).

نجاشى رحمه الله در شرح حال پدر وى (احمد بن على بن حسن بن شاذان)، با تعبير «أخبرنا»، از وى نقل مى‌كند.[٢] ٢٢. محمّد بن جعفر بن نجّار (٣٠٣- ٤٠٢ ق)

نام كامل وى، محمّد بن جعفر بن محمّد بن هارون بن قروة بن ناجية بن مالك تميمى نحوى كوفى است و معروف به «ابن النجّار» و با كنيه «ابو الحسن» بوده است.

گاه از وى، به محمّد بن جعفر اديب نيز تعبير مى‌شود.[٣] وى در رجال النجاشى در شرح حال‌هاى بسيارى قرار گرفته كه در بيشتر آنها، از ابن عقده نقل مى‌نمايد.[٤] ٢٣. محمّد بن عبد اللَّه جعفى قاضى (٣٠٥- ٤٠٢ ق).

نجاشى رحمه الله در شرح حال‌هاى مختلف، با عناوين: «أبى عبد اللَّه الجعفىّ القاضىّ»، «أبى عبد اللَّه القاضىّ» و «أبى عبد اللَّه النحوىّ»، از وى نقل نموده، ولى به نام او تصريح نكرده است. او در تمام موارد، از ابن عقده نقل مى‌نمايد.

سيّد بحر العلوم، در كتاب رجالى‌اش چنين استظهار نموده كه وى و احمد بن‌

[١]. رجال النجاشى، ص ٣٥٥( ش ٩٥١)

[٢]. رجال النجاشى، ص ٨٥( ش ٢٠٤)

[٣]. رجال النجاشى، ص ١١١( ش ٢٨١)

[٤]. رجال النجاشى، ص ٩١( ش ٢٢٧) و ص ١١١( ش ٢٨٣) و ص ١٢٣( ش ٣١٥)