بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٣٨٥ - د مشايخ مجهول

٢٦. محمّد بن غالب.

كشّى رحمه الله در روايت‌هاى شماره: ٦٣٠ و ٦٣١ با تعبير «روى» از وى خبر نقل كرده است. از اين رو، احتمال عدم استادى او براى كشّى رحمه الله وجود دارد.

٢٧. ابراهيم بن عيّاش قمى.

در رجال الكشّى موجود، روايتى از وى نقل نشده است؛ ليكن ابن حجر عسقلانى در لسان الميزان، از اصل كتاب كشّى، چنين نقل مى‌كند:

إبراهيم بن عيّاش القمّىّ، روى عن أحمد بن إدريس القمّىّ، و عنه أبو عمرو محمّد بن عمر بن عبد العزيز الكشّىّ، و الثلاثة من الشيعة الإماميّة.[١]

٢٨. جعفر بن محمّد.

وى در اسناد روايات شماره: ٣٩٥، ٤٤٣ و ٥٠٢ قرار دارد و ممكن است مراد از او، جعفر بن محمّد بن معروف باشد كه نام او در بخش مشايخ ممدوح گذشت.

٢٩. محمّد بن احمد بن شاذان.

وى از مشايخ مشترك عيّاشى و كشّى رحمه الله است و كشّى رحمه الله در روايت شماره ٤٠٨ تصريح كرده كه او از طريق مكاتبه برايش روايت نموده است. كشّى رحمه الله در روايت‌هاى شماره: ١٤١، ٣٥٧، ٩١٧، ٩٨١ و ١١١٠ نيز از وى به صورت وجاده، حديث نقل كرده كه در اين موارد، گاه تعبير «وجدت فى كتاب» و گاه تعبير «وجدت بخطّ» را به كار برده است.

كشّى رحمه الله در كتاب رجالش، از خودِ او خبرى نقل كرده كه مدحش را در بر دارد؛[٢] ولى در اين موضوع نمى‌توان به خبر خودِ وى، اعتماد كرد. البتّه ظاهراً وى امامى‌مذهب بوده است، چنان كه در حاوى الأقوال به اين مطلب، تصريح شده است.[٣] شيخ طوسى از او نام برده است.[٤]

[١]. لسان الميزان، ج ١، ص ١٢٨( ش ٢٥٢)

[٢]. رجال الكشّى، ص ٥٣٣( ش ١٠١٧).

[٣]. حاوى الأقوال، ج ٤، ص ٢٢٤

[٤]. رجال الطوسى، ص ٤٠٢( ش ٥٨٩٥)