بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ٣٨١ - د مشايخ مجهول

٢. ابراهيم ورّاق سمرقندى.

وى در سند روايت شماره ٤٨١ رجال الكشّى قرار دارد.

٣. ابو احمد.

وى در سند روايت شماره ١٣١ رجال الكشّى قرار دارد. ظاهراً ابو احمد، تصحيف‌شده «ابو محمّد»، و مراد از وى، جبريل بن احمد- كه نامش در مشايخ ممدوح گذشت- است.

دليل بر اين مطلب، آن كه: در روايات شماره: ١٣٢ و ١٣٣، در ابتداى سند، به نام وى تصريح گرديده و در هر سه سند مذكور، نفر دوم سلسله سند، محمّد بن عبد اللَّه بن مهران است. پس به قرينه اتّحاد مروىٌّ عنه در اين سه حديث و تصريح به نام وى در دو حديث اخير، آشكار مى‌گردد كه در حديث شماره ١٣١ نيز ابو محمّد با كنيه جبريل بن احمد، مراد بوده كه به ابو احمد، تصحيف شده است.

٤. ابو عمرو بن عبد العزيز.

وى در ابتداى سند روايت شماره ٩ رجال الكشّى قرار گرفته و مير داماد در تعليقه رجال الكشّى، مراد از وى را خودِ كشّى دانسته است.[١] ٥. احمد بن ابراهيم قرشى، ابو جعفر.

وى در سند روايت شماره ٧١٥ رجال الكشّى قرار دارد.

٦. احمد بن على قمى سَلولى شقران.[٢] وى در اسناد روايات شماره: ٤٩، ٩٠، ٩١، ٩٢، ١٩٥، ٥١٥، ٦٧٤، ٧١٢، ٩٩٠ و ١٠٩٥ رجال الكشّى قرار دارد.

٧. احمد بن محمّد خالدى، ابو الحسن.

وى در سند روايت شماره ٤٧٧ رجال الكشّى قرار گرفته است.

[١]. اختيار معرفة الرجال( با تعليقه مير داماد)، ج ١، ص ٢٠

[٢]. شيخ طوسى در كتاب رجالش، نام وى را آورده است( ر. ك: رجال الطوسى، ص ٤٠٧، ش ٥٩٢٩)