بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ١٢٤ - ٢ عدم تضعيف به وسيله نجاشى

خودِ ابن داوود در ابتداى كتابش به اين نكته تصريح كرده است و از همين روست كه موارد عدم تضعيف نجاشى را در بخش اوّل، نقل كرده است. وى اسامى بسيارى را از نجاشى رحمه الله و شيخ طوسى نقل نموده و به مهمل بودن آنها (عدم وجود مدح و يا ذم براى آنها) تصريح كرده است‌[١].[٢] ادّعاى چهارم. ابن داوود درباره برخى اشخاص، تعبيرِ « (جش) ممدوح» به كار برده است، حال آن كه اين اشخاص در كلام نجاشى، مهمل‌اند. اين، شاهد برداشت خاصّ ابن داوود از رجال النجاشى است.

بررسى:

در بررسى اين ادّعا، ادّعايى ديگر نيز ديده مى‌شود كه: در تمام مواردى كه تعبير «ممدوح» آمده است، يكى از دو رمز: «جش» و «كش» نيز وجود دارد.

در جواب ادّعاى چهارم، بايد گفت كه بيشتر اين موارد، مربوط به رجال الكشّى با رمز «كش» هستند و در صورت وجود چنين موردى با رمز «جش»، قطعاً اشتباهى انجام شده است.

بايد اذعان كرد كه چنين اشتباهاتى، در رجال ابن داوود بسيار به چشم مى‌خورند؛ بويژه در مورد رمز «كش» و تبديل شدن آن به «جش».[٣] ادّعاى پنجم. چنانچه يكى از اشخاصى كه نامش بدون هيچ مدح و ذمّى در رجال النجاشى آمده است، در سند يك روايت واقع شود، از جهت آن شخص، روايت، «قوى» شناخته مى‌شود.

بررسى:

در بررسى اين ادّعا، بايد به اين نكته توجّه كرد كه اصطلاح «قوى»، گاه بر حديث‌

[١]. ر. ك: رجال ابن داوود، ص ٤٤( ش ١٣٠) و ص ٦١( ش ٢٩٥) و ص ٦٣( ش ٣١٠) و ص ٦٤( ش ٣٢١) و ص ٨٧( ش ٥٤٨ و ٥٤٩ و ٥٥٠ و ٥٥٢) و ص ١٣٨( ش ١٠٤٩)

[٢]. سماء المقال، ج ١، ص ١٩٢ و ١٩٣

[٣]. سماء المقال، ج ١، ص ١٩٤