بازشناسى منابع اصلى رجال شيعه - رحمان ستايش، محمد كاظم؛ جديدي نژاد، محمد رضا - الصفحة ١٠٣ - سه نسب ها

ابو عبد اللَّه [غضايرى‌] گفت كه ابو غالب زرارى گفت: ابو طالب را مى‌شناختم. او بيشتر عمرش را با واقفيان گذراند و سپس به مذهب حق باز گشت؛ ولى اصحاب ما بر وى ظلم كردند. او نيكو عبادت مى‌كرد و خاشع بود.[١] نجاشى رحمه الله غالباً بر مطلب نقل‌شده، اعتماد نموده است.

سه. نَسَب‌ها

نجاشى رحمه الله براى بيان نَسَب برخى از راويان، به نقل آراى ديگران پرداخته است. او در برخى از موارد، ولاى افراد و قبايل و عشيره‌هاى مختلف را نقد كرده است، از جمله:

درباره ولاى محمّد بن ابى عمير مى‌گويد:

او از موالى مهلّب بن ابى صفره بود و گفته شده كه او مولاى بنى اميّه بوده است. نظر اوّل، صحيح‌تر است.[٢] و يا درباره ولاى ابو حمزه ثمالى مى‌گويد:

خاندان مهلّب، ادّعاى ولاى او را داشتند و او از خاندان آنان نبود؛ زيرا آنان از خاندان عتيك بودند.[٣] از مواردى كه نجاشى رحمه الله عشيره شخص را مورد بحث قرار داده، مى‌توان «عشيره سعدان بن مسلم» را مثال زد. او در اين مورد، چنين مى‌گويد:

درباره عشيره وى اختلاف شده است. استاد ما، عثمان بن حاتِم بن مُنتاب تغلبى، مى‌گويد كه محمّد بن عبده مى‌گفت: سعدان بن مسلم زُهْرى، از بنى زهره كِلاب و عربى بود و نسل او باقى ماند. و خداوند، داناتر است.[٤] اين، در حالى است كه نجاشى رحمه الله در ابتدا او را مولاى ابو العلاء كُرز بن حفيد

[١]. رجال النجاشى، ص ٢٣٣( ش ٦١٧)

[٢]. رجال النجاشى، ص ٣٢٦( ش ٨٨٧)

[٣]. رجال النجاشى، ص ١١٥( ش ٢٩٦)

[٤]. رجال النجاشى، ص ١٩٣( ش ٥١٥)