گلشن اسرار - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٢٧ - سرّ آوردنِ قِیدِ «من وجه» درعبارت ملاصدرا که فرمود «والرابع ِیقابل الثانِی من وجهٍ»

است و سِیرش در حق است و مآلش در حق است، ِیعنِی هم ابتداِیش حق است و هم انتهاِیش؛ مثل اِینکه در دعا هم دارِیم «ِیا من لا ِیفرّ منه الاّ إلِیه»[١] ِیعنِی فرار از خدا به کِیست؟ باز به خداست، ِیعنِی از هر دو طرف، ِیعنِی از قضاءِ خدا، انسان به قدرِ خدا فرار مِی‌کند و هر دو اِینها خارج از دائرۀ وجود نِیست. در آنجا در سفر دوم هم، سفر، سفرِ من الحق الِی الحق است، منتهِی دِیگر در اِینجا بالحق است. در سفر سوم، سفر من الحق الِی الخلق بالحق است، ِیعنِی سفر سوم همه‌اش از ناحِیۀ حقّ بود. سفر اول در ناحِیۀ خلق، سِیر مِی‌کند منتهِی من وجهٍ است. مقابله به خاطر اِین است که سفر سوم، سفر در حق بود. سفر در ذات، سفر در اسماء و صفات بود ولِی سفر اول در اسماء و صفات جزئِیه است که همِین عالم تعِیّنات و جزئِیات باشد. منتهِی جنبۀ من وجهِی اِین است که اِین جزئِی است ولِی آن جنبه‌اش، جنبۀ کلِّی است. اِین جنبه‌اش مقابل آن است، اما هر دوِی اِینها بالحق هستند، منتهِی آن اولِی و سومِی ‌به خاطر اِینکه روشن است دِیگر من وجه نِیاورده است. آن سفر، من الخلق است و آن من الحق است.“

[١]ـ در کتب ادعِیه مشهوره اِین مضمون با عبارات مختلفه‌اِی وارد شده است.

از جمله: مصباح المتهجد، ج ١، ص ٤٤٤، البلد الامِین، ص ١٠٥، ذِیل دعاء لِیلة الاحد: «و ِیفرّ الِیک منک»؛ مهج الدعوات و منهج العبادات، ص ١٤٣: «ِیا من الِیه ِیفرّ الهاربون»؛ جمال الاسبوع، ج ١، ص ٢٨؛ مصباح المتهجد، ص ٣٠٨:«منک هربت الِیک»؛ جنة الأمان الواقِیة، ص ٢٨٥؛ شرح الاسماء الحسنِی، ص ٤١٦؛ مهج الدعوات، ج ١، ص ١٠٥: «هربت منک الِیک».