گلشن اسرار - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٥٣ - تأثِیر پذِیرِی انسان از وقاِیعِی که در اطراف اوست

نمِی‌تواند جدا کند. همِین که شما با ِیک شخصِی مِی‌نشِینِید در شما تأثِیر مِی‌گذارد شما مِی‌توانِید اِین را انکار کنِید؟ بالأخره تاثِیر مِی‌گذارد. مگر اِینکه ِیک عواملِی چه قبل از آن و چه بعد از آن، با هم منضمّ و ضمِیمه شده باشند تا جلوِی آن تاثِیر را بگِیرند ِیا اِینکه تاثِیر او را، زِیاد کنند.

وقتِی که پِیغمبر اکرم صلوات الله علِیه و آله و سلّم با افراد صحبت مِی‌کردند حتِی در عُمَر هم، تأثِیر مِی‌گذاشت. اِین حرف را ما نمِی‌توانِیم بزنِیم ِیعنِی حتِی در عُمَر هم، تأثِیر مِی‌گذاشت؟! منتهِی خودش وقتِی که بِیرون مِی‌آمد کار را خراب مِی‌کرد، ِیعنِی به هم مِی‌زد.

مگر درباره شرح حال حضرت زهرا سلام الله علِیها ندارِیم وقتِی که او لگد به درب خانه زد و فهمِید که حضرت اِین‌طور مصدوم شده‌اند؛ ِیک حال رقّتِی در او پِیدا شد. مِی‌خواست نزند اما گفت: ِیاد آن اَحقادِی افتادم که علِیّ، آن‌قدر از بزرگان عرب را کشته است، لذا آنگاه فشار دادم.[١]

پس در او هم مؤثّر بوده نه اِینکه مؤثر نِیست. چوب که نِیست، اگر چوب و سنگ باشد پس عِقابِی هم ندارد. ولِی همِین حالت که الآن دختر پِیغمبر، معصوم و بِی‌گناه است و پشت درب آمده است، تو با علِی جنگ دارِی با زن که جنگ ندارِی. چرا اِین‌طور مِی‌کنِی؟ بهتر است بروِی به سوِی علِی، شمشِیر بردار و بُکش و هر کارِی مِی‌خواهِی بکن. ولِی ِیک زن که در خانه هست هِیچ تقصِیرِی ندارد و تو خودت هم اِین را قبول دارِی ولِی در عِین حال، اِین کار را مِی‌کنِی، غِیر از اِین است که تو نسبت به اِین قضِیه عالمِی و شاعرِی و نفس تو، اِین صفت را دارد؟ البته آن مرد خبِیث که اِین کار را کرد دِیگر روِی نفسش مهر زده شد.

قبل از آن، که اِین‌گونه نبود، ِیعنِی تمام حالاتِی که براِی انسان در دقاِیق و

[١]ـ بحارالأنوار، ج ٣٠، ص ٢٨٧.