شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٥ - ٥/ ١ ايمان نجاشى

آنان شروع به خواندن كردند. در آن جمع، عدّه‌اى از كشيشان و راهبان و ديگر مسيحيان، حضور داشتند. هر آيه‌اى كه مى‌خواندند، گروهى از كشيشان و راهبان، از شنيدن حق، اشك از چشمانشان سرازير مى‌شد. خداوند متعال فرمود: «زيرا برخى از آنان، كشيشان و راهبانى هستند كه تكبّر نمى‌ورزند. و هر گاه آنچه را بر پيامبر، نازل شده است، شنيدند ...».

٥٩٦ تفسير الطبرى‌- به نقل از سعيد بن جُبَير، در باره اين سخن خداوند متعال: «زيرا برخى از آنان، كشيشان و راهبانى هستند»-: اين عدّه، همان فرستادگان نجاشى بودند كه پيام اسلام آوردن نجاشى و مردمانش را آوردند. آنان، هفتاد مرد بودند كه نجاشى از ميان بهترين‌ها، انتخابشان كرده بود. اين عدّه، خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدند و ايشان، «ياسين! سوگند به قرآن حكمت‌آموز» را برايشان خواند كه با شنيدن آن، گريستند و حقيقت را شناختند. پس خداوند، آيه‌ «زيرا برخى از آنان، كشيشان و راهبانى هستند كه تكبّر نمى‌ورزند» و آيه‌ «كسانى كه قبل از آن، كتاب به ايشان داديم، آنان به قرآن مى‌گِروند ... و به پاداش آن كه شكيبايى كردند، دو بار پاداش خواهند يافت».

٥٩٧ المعجم الكبير- به نقل از ابن عبّاس، در باره اين سخن خداوند عز و جل: «و چون آنچه را به سوى اين پيامبر نازل شده است، بشنوند، اشك از چشمانشان سرازير مى‌شود»-: آنان، عدّه‌اى دريانورد بودند كه از حبشه، با جعفر بن ابى طالب آمدند و هنگامى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله قرآن را براى آنان خواند، ايمان آوردند و اشك از چشمانشان سرازير گشت.

٥٩٨ الدرّ المنثور- به نقل از قَتاده-: به ما گفته شده كه اين آيه، در باره كسانى نازل شد كه همراه جعفر [بن ابى طالب‌]، از سرزمين حبشه آمدند. جعفر با چهل نفر از قريش و