شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨ - كنايه

استعاره تجارت، براى روى‌گردانى از هدايت و روى‌آورى به گم‌راهى:[١]

«أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى‌ فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ.[٢]

آنان كسانى‌اند كه گم‌راهى را با هدايت تاخت زدند و تجارتشان سودى نبخشيد و هدايت‌پذير نبودند».

كنايه‌

كنايه در لغت، پوشيده سخن گفتن است‌[٣] و در اصطلاح، سخنى است كه داراى دو معناى دور و نزديك است كه لازم و ملزوم يكديگرند. گوينده سخن، كنايه را چنان بيان مى‌كند كه خواننده يا شنونده به يارى معناى روشن و صريح آن، به معناى دور راه مى‌يابد؛[٤] مثلًا «دراز دستى» كنايه از پايمال‌كردن حقوق ديگران‌است، همان سان كه «روى بر خلق كردن» و «پشت بر قبله كردن» در اين بيت، كنايه از رياكارى است: