شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣١٥ - ١٠/ ٦ پنهان ماندن بخشى از كتابهاى آسمانى توسط گروهى از اهل كتاب
٥١٦ زاد المسير- به نقل از ابن عبّاس، در باره اين سخن خداوند متعال: «كسانى كه نشانههاى روشن و رهنمودى را نهفته مىدارند»-: اين آيه در باره سران يهود، نازل شد كه نشانههاى روشن و رهنمودى را كه خدا در تورات فرو فرستاده بود، پنهان مىداشتند. «نشانههاى روشن»، عبارت است از: حلال و حرام، و حدود و فرائض. «رهنمود» نيز عبارت است از:
ويژگىها و اوصاف پيامبر صلى الله عليه و آله.
٥١٧ تفسير الطبرى- به نقل از ابن زيد، در باره اين سخن خداوند متعال: «كسانى كه بخل مىورزند و مردم را به بخل دعوت مىكنند»-: ابن زيد گفت: مراد، يهوديان اند. آن گاه خواند: «و آنچه را كه خداوند از فضل خويش به ايشان داده است، پنهان مىدارند». گفت: نسبت به روزىاى كه خداوند به ايشان داده است، بخل مىورزند و آنچه را كه خداوند در كتابشان [تورات] برايشان روشن ساخته است، كتمان مىكنند. هر گاه از اين موضوع و آنچه خدا فرو فرستاده است، از ايشان پرسش مىشد، آن را پوشيده مىداشتند.
٥١٨ تفسير الثعالبى- در باره: «كسانى كه بخل مىورزند و مردم را به بخل دعوت مىكنند»: روايت شده است كه اين آيه، در باره علماى يهود مدينه نازل شد؛ زيرا آنان مسئله نبوّت پيامبر صلى الله عليه و آله را پنهان مىداشتند و از اظهار آن، بخل مىورزيدند. وعده عذاب خوار كننده هم [كه در آيه آمده]، مربوط به همانان است. «وَ أَعْتَدْنا»، يعنى فراهم و آماده ساختهايم. «عتيد»، به معناى آماده است. «مُهين»، به معناى عذابى است كه با خوارى و ذلّت، همراه باشد، و اين نوع عذاب، رنجآورترين و سختترين عذاب براى عذاب شونده است.
٥١٩ التبيان فى تفسير القرآن- به نقل از ابن عبّاس و مجاهد و سُدّى و ابن زيد، در باره آيه:
«كسانى كه بخل مىورزند و مردم را به بخل دعوت مىكنند»-: اين آيه، در باره يهود، نازل شد؛ چراكه آنها از اظهار آنچه در باره اوصاف محمّد صلى الله عليه و آله مىدانستند، خوددارى مىكردند و پوشيدهاش مىداشتند.
٥٢٠ امام باقر عليه السلام- در باره اين سخن خداوند: «و آن گاه كه خدا از اهل كتاب، پيمان گرفت كه بايد آن را براى مردم بيان نمايند و كتمانش نكنند»-: توضيح، آن كه خداوند، از اهل كتاب در باره محمّد صلى الله عليه و آله پيمان گرفت كه هر گاه ظهور كرد، آن را براى مردم، بيان و اظهار نمايند و كتمانش نكنند؛ «ولى آنها آن را پشت سرشان انداختند»؛ يعنى: پيمان خدا را پشت سر افكندند «و آن را به بهايى اندك فروختند، و چه بد معاملهاى كردند!».