شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٧ - ٥/ ٤ گريستن عبد الله بن رواحه

دل در حالتى از آن، كاملًا شيرينى و لذّت، و در حالتى هم ترس و هراس، احساس مى‌كند.

خداوند متعال، فرموده است: «اگر اين قرآن را بر كوهى فرو مى‌فرستاديم، يقيناً آن‌ [كوه‌] را از بيم خدا، فروتن‌ [و] از هم‌پاشيده مى‌ديدى» و فرموده است: «خدا، زيباترين سخن را [به صورت‌] كتابى متشابه، متضمّن وعده و وعيد، نازل كرده است. آنان كه از پروردگارشان مى‌هراسند، پوست بدنشان، از آن به لرزه مى‌افتد ...».

آنچه موجب شد كه جُبَير بن مُطعِم، اسلام آورد، همين ويژگى [قرآن‌] بود. او زمانى كه سوره طور را از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيد، چون به اين جا رسيد: «همانا عذاب پروردگارت، قطعاً واقع شدنى است»، گفت: ترسيدم كه عذاب، فرا رسد.

در روايتى ديگر، آمده است كه گفت: نزديك بود قلبم از جا كَنده شود. سپس اسلام آورد.

٥/ ٤ گريستن عبد اللَّه بن رَواحه‌

٦٠٢ تاريخ الطبرى‌- به نقل از عُروة بن زُبير-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در جمادى الاولى سال هشتم [هجرى‌]، لشكريانش را به سوى موته گسيل داشت و زيد بن حارثه را به فرماندهى آن گماشت و فرمود: «اگر زيد بن حارثه كشته شد، جعفر بن ابى طالب، فرمانده است و اگر جعفر كشته شد، عبد اللَّه بن رواحه جانشين اوست».

سپاهيان اسلام- كه سه هزار نفر بودند-، ساز و برگ بر گرفتند و آماده رفتن شدند. چون زمان حركتشان فرا رسيد، مردم با فرماندهان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خداحافظى كردند و بِدرودشان گفتند. عبد اللَّه بن رواحه، هنگام خداحافظى با او، گريه‌اش گرفت. گفتند: چرا گريه مى‌كنى، اى پسر رواحه؟