شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٧ - و - آموختن از ديگران

و- آموختن از ديگران‌

قرآن‌

«پس، از او روى برتافتند و گفتند: تعليم‌يافته‌اى ديوانه است».

«و نيك مى‌دانيم كه آنان مى‌گويند: «جز اين نيست كه بشرى به او مى‌آموزد». [نه! چنين نيست؛ زيرا] زبان كسى كه [اين‌] نسبت را به او مى‌دهند، غير عربى است و اين [قرآن‌]، به زبان عربىِ روشن است».

«و كسانى كه كفر ورزيدند، گفتند: «اين [كتاب‌]، جز دروغى كه آن را بر بافته، [چيزى‌] نيست، و گروهى ديگر، او را بر آن، يارى كرده‌اند» و قطعاً [با چنين نسبتى‌] ظلم و بهتانى به پيش آوردند و گفتند: «افسانه‌هاى پيشينيان است كه آنها را براى خود، نوشته است و صبح و شام، بر او املا مى‌شود»».

حديث‌

٣٥٤ تفسير القمّى: اين سخن خداى متعال: «و نيك مى‌دانيم كه آنان مى‌گويند: «جز اين نيست كه بشرى به او مى‌آموزد». [نه. چنين نيست؛ زيرا] زبان كسى كه‌ [اين‌] نسبت را به او مى‌دهند، غير عربى است». مقصود، ابو فُكَيهه، وابسته ابن حَضرَمى، است كه زبانش غير عربى بود.

او از اهل كتاب بود و به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ايمان آورد و از ايشان، پيروى مى‌كرد.

از اين رو، قريش گفتند: به خدا سوگند كه او با زبان خودش، به محمّد، تعليم مى‌دهد. خداوند مى‌فرمايد: «در حالى كه اين‌ [قرآن‌] به زبان عربىِ روشن است».

٣٥٥. امام باقر عليه السلام‌- در باره اين سخن خداوند متعال: «افكى كه بر بافتند»-: افك، يعنى دروغ.

«و گروهى ديگر، او را بر آن، يارى كرده‌اند»، مقصود، ابو فُكَيهه و حِبر و عَدّاس و عابِس (وابسته حُوَيطِب) است و سخن او: «افسانه‌هاى پيشينيان است كه براى خود، نوشته است»، بيان سخن نضر بن حارث بن عَلقَمة بن كَلَده است. او بود كه گفت: افسانه‌هاى پيشنيان است كه محمّد، آنها را نوشته است‌ «و هر صبح و شام، بر او املا مى‌شود».