يهوديان گفتند: همان كسى كه با دعاى ما به محمّد و خاندان او، آبمان داد، قادر است كه غذا هم به ما بدهد، و همان كسى كه آن عدّه از شما را از ما دور كرد، مى‌تواند باقى مانده شما را هم از ما دور سازد. سپس از خداوند، به حقّ محمّد و خاندان او، خواستند تا به ايشان غذا دهد. پس كاروان بزرگى از كاروان‌هاى خواربار كه به اندازه دو هزار شتر و قاطر و الاغ، گندم و آرد، حمل مى‌كرد، آمد و بدون آن كه متوجّه حضور سپاهيان باشند، از كنار آنها كه در خواب بودند، گذشت و سپاهيان، متوجّه كاروان نشدند؛ چرا كه خداوند متعال، خواب آنها را گران ساخته بود. كاروانيان، بدون هيچ ممانعتى، وارد روستا شدند و كالاهاى خود را پياده كردند و آنها را به روستاييان فروختند و برگشتند و دور شدند، در حالى كه سپاهيان، همچنان خوابيده بودند و حتّى يك چشم هم در ميان آنان، پلك نمى‌زد. كاروان كه دور شد، سپاهيان، بيدار شدند و به يهوديان اعلانِ جنگ كردند و به يكديگر مى‌گفتند: به پيش، به پيش، كه گرسنگى، بر آنان فشار آورده است و به زودى، تسليم ما خواهند شد.

امّا يهوديان گفتند: هرگز، چنين نيست؛ بلكه زمانى كه شما خوابيده بوديد، پروردگارمان به ما غذا رساند. فلان و بهمان غذاها، برايمان آمد، و اگر مى‌خواستيم در حالى كه خواب بوديد به شما حمله كنيم، امكان آن برايمان وجود داشت؛ ليكن حمله ناجوان‌مردانه به شما را خوش نداشتيم. پس از اين جا برويد، وگر نه، به حقّ محمّد و خاندان او، شما را نفرين مى‌كنيم و به آبروى آنها از خدا مى‌خواهيم كه شما را خوار و زبون كند، همچنان كه به ما آب و غذا داد؛ امّا مهاجمان، حاضر نشدند از سركشى خود، دست بردارند. يهوديان، به حقّ محمّد و خاندان او، خداوند را خواندند و از او يارى طلبيدند.

سپس سيصد تن از آنها براى مقابله با مهاجمان، بيرون رفتند و شمارى از آنان را كُشتند و [شمارى را] اسير گرفتند، و بقيّه را تار و مار كردند و اسيرانشان، تضمينى براى آنان شد كه گزندى از جانب ايشان، متوجّه يهوديان نشود؛ چون مى‌ترسيدند كه اگر دوباره حمله كنند، جان اسيرانشان به خطر افتد. پس هنگامى كه محمّد صلى الله عليه و آله ظهور كرد، به دليل آن كه از عرب بود، يهوديان بر او رشك بردند و به تكذيبش پرداختند.