شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٧ - ٥/ ٩ جوانى كه پيامبر ٩ به او مژده بهشت داد

و كار مى‌كردند، رفت و با صداى بلند، اين ابيات را [خطاب به همسرش‌] خواند:

پرورگارم، تو را به راه راست، هدايت كند

به راهِ نيكى و درستى!

خارج شو از باغ من، با توشه‌

كه به قرضِ روز قيامت رفت‌

آن را به خدا قرض دادم‌

داوطلبانه، بى منّت و بى بازگشت،

مگر به اميد دستگيرى در معاد.

پس خودت و فرزندانت، آن را ترك گوييد

كه بى شك، نيكى كردن، بهترين توشه‌اى است‌

كه آدمى به سوى معاد مى‌فرستد.

امّ دَحداح گفت: خداوند، به اين سوداى تو، بركت دهد! سپس اين ابيات را خواند:

شوى تو آنچه داشت، داد و نصيحت كرد

كه راهِ راست براى توست كه راهى روشن است.

خدا، خانواده‌ام را بهره‌مند ساخت‌

و خرماى رسيده و نارَس را بخشيد

و بنده، مى‌كوشد و او راست حاصل كوشش او

در طول شب‌ها، و هم سزاى گناهانش.

و آنچه را كه در دامن‌ها و آستين‌هاى بچّه‌ها بود، گرفت و بر زمين ريخت. آنچه را هم در دهانشان بود، بيرون آورد و دور انداخت. سپس از آن بوستان، خارج شدند و به بوستان ديگر رفتند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چه بسيار خرمابُنانى كه سنگين‌بارند و [چه‌] سرايى فراخ در بهشت كه براى ابو دَحداح است!».

٥/ ٩ جوانى كه پيامبر ٩ به او مژده بهشت داد

٦١٠ المستدرك على الصحيحين‌- به نقل از ابن عبّاس-: چون خداوند عز و جل اين آيه: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! خود و كسانتان را از آتش‌ [دوزخ‌]، نگه‌داريد» را بر پيامبرش صلى الله عليه و آله فرو فرستاد،