شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٥ - ج - ريشخند كردن

٣٦٦ التبيان فى تفسير القرآن: در باره سبب نزول اين آيه، گفته شده است: هر گاه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله براى قريش، سخن مى‌گفت و از اخبار [و سرگذشت‌] امّت‌هاى گذشته، آگاهشان مى‌كرد و اندرزشان مى‌داد، آنها سخنان ايشان را به سخره مى‌گرفتند. از اين رو خداوند متعال، پيامبر صلى الله عليه و آله را از سخن گفتن با آنها، نهى كرد و فرمود: «و البتّه در كتاب (قرآن) بر شما نازل كرده كه هر گاه شنيديد آيات خدا، مورد انكار و ريشخند قرار مى‌گيرد، با آنان منشينيد تا به سخنى غير از آن، مشغول شوند». از آن پس، هر گاه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با يارانش سخن مى‌گفت، چنانچه يكى از مشركان مى‌آمد، ايشان سخنش را قطع مى‌كرد. پس مشركان، همگى جمع شدند و گفتند: به خدا سوگند- اى محمّد- كه سخنان تو، شگفت‌انگيز است و ما دوست داريم كه گفتار و سخن تو را بشنويم.

فرمود: «پروردگارم، مرا نهى كرده است كه با شما سخن بگويم». پس خداوند متعال، فرو فرستاد: «در باره چه چيز، از يكديگر مى‌پرسند؟ از آن خبر بزرگ».

٣٦٧. تفسير الطبرى‌- به نقل از سَدّى-: مشركان، هر گاه با مؤمنان مى‌نشستند، از پيامبر صلى الله عليه و آله و قرآن، بد مى‌گفتند و به پيامبر صلى الله عليه و آله دشنام مى‌دادند و مسخره‌اش مى‌كردند. از اين رو، خداوند به مؤمنان دستور داد كه با مشركان منشينند تا به سخن [و موضوع‌] ديگرى بپردازند.

٣٦٨ تفسير ثعلبى: منافقان، با ملّايان يهود مى‌نشستند و قرآن را مسخره و تكذيب مى‌كردند و دست به تحريف آن مى‌زدند. خداوند متعال مسلمانان را از هم‌نشينى و رفت و آمد با آنها نهى فرمود. اين است آن گفته خداوند متعال كه در قرآن فرو فرستاده است: «و چون كسانى را ببينى كه [به قصد تخطئه‌] در آيات ما فرو مى‌روند از آنها روى بگردان».

٣٦٩ امام باقر عليه السلام: چون آيه‌ «پس از توجّه، [ديگر] با قوم ستمكار، منشين» نازل شد، مسلمانان‌