موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٧٨ - فصل سوم در آداب قلبيّه سالك است هنگام توجه به آب براى طهارت

«و قرار داديم از آب هر چيز زنده را»[١١٩].

و اين كه در اين حديث آب را به رحمت حق تشبيه، بلكه تأويل نموده يكى از نكاتش آن است كه آب يكى از مظاهر بزرگ رحمت حق است كه در عالم طبيعت آن را نازل فرموده و مايه حيات موجودات آن را قرار داده؛ بلكه رحمت واسعه الهيه را كه از سماء رفيع الدرجات حضرت اسماء و صفات نازل و اراضى تعيّنات اعيان به آن زنده گرديده، اهل معرفت به «آب» تعبير نمودند. و چون در آب ملكى ظاهرى جلوه رحمت واسعه الهيه از ديگر موجودات دنيايى بيشتر است، حق تعالى آن را براى تطهير از قذارات صوريه قرار داد و مفتاح باب قرب و مناجات خود مقرّر فرمود و راهنماى بساط خدمت خويش، كه باب الابواب رحمت‌هاى باطنيه است، قرار داد. بلكه آبِ رحمتِ حق در هر نشئه‌اى از نشئات وجود و در هر مشهدى از مشاهد غيب و شهود نزول و ظهور كند تطهير ذنوب عباد اللَّه نمايد موافق با آن نشئه و مناسب آن عالم؛ پس با آب رحمتِ نازل از سماء احديت، ذنوب غيبت تعيّنات اعيان تطهير شود؛ و با آب رحمت واسعه از سماء واحديت، ذنوب عدميت مهيّات خارجيه تطهير شود؛ و در هر مرتبه از مراتب وجود مطابق آن مرتبه. و در مراتب نشئات انسانيه نيز آب رحمت را ظهوراتى است مختلفه؛ چنانچه از آب نازل از حضرت ذات به تعيّنات جمعيه برزخيه، ذنوب سرّ وجودى تطهير شود؛ «وجودُك ذَنْبٌ لا يُقاسُ به ذَنْبٌ»[١٢٠]. و با آب نازل از حضرات اسماء و صفات و حضرت تجلّى فعلى،

[١١٩] - الأنبياء( ٢١): ٣٠.

[١٢٠] -« وجود تو خود گناهى است كه هيچ گناهى با آن قابل قياس نيست». اين شعر دركتاب‌هاى عرفانى آمده و كامل آن اين است: