موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٧٥ - فصل دوم در اشاره به مراتب طهور است

اسمائى است كه منافى با مقام آدميّت كامله است. و اين يكى از معانى يا يكى از مراتب شجره منهيّه است.

و اگر نور فطرت به قذارات صوريه و معنويه آلوده شد، به مقدار آلودگى، از بساط قرب و حضرت انس مهجور گردد تا آنجا رسد كه نور فطرت به‌كلّى منطفى گردد و مملكت، يكسره مملكت شيطانى شود و ظاهر و باطن و سرّ و علن او در تصرّف شيطان آيد. پس، شيطان قلب و سمع و بصر و دست و پاى او شود و جميع اعضاى او شيطانى شود. و اگر كسى- والعياذ باللَّه- بدين مقام رسيد، شقىّ مطلق شود و روى سعادت هرگز نبيند. و بين اين دو مرتبه، مقامات و مراتبى است كه جز حق تعالى كس نتواند احصاء آنها را كند. و هركس به افق نبوّت نزديك باشد، از اصحاب يمين است؛ و هركس به افق شيطنت نزديك است، از اصحاب يسار است.

و بايد دانست كه پس از آلودگى فطرت، تطهير آن ممكن است. و تا انسان در اين نشئه است، خروج از تصرّف شيطان براى او مقدور و ميسور است و وارد شدن در حزب ملائكة اللَّه، كه جنود رحمانى الهى هستند، ميسّر است. و حقيقت جهاد نفس، كه به فرموده حضرت رسول صلى الله عليه و آله از جهاد اعداء دين افضل است و آن جهاد اكبر است‌[١١٦]، همان خارج شدن از تصرّف جنود ابليس و وارد شدن در تحت تصرّف جنود اللَّه است.

پس، اوّل مرتبه طهارت متسنّن شدن به سنن الهيه و مؤتمر شدن به اوامر حق است.

[١١٦] - وسائل الشيعة، ج ١٥، ص ١٦١،« كتاب الجهاد»،« أبواب جهاد النفس»، باب ١، حديث ١ و ٩.