موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٧ - مقدّمه در بيان آنكه از براى نماز باطنى است

زيان‌كارى است كه پس از خروج از اين نشأه و ورود در محاسبه الهيه موجب حسرت‌هايى است كه عقل ما از ادراك آن عاجز است.

ما تا در حجاب عالم ملك و خدر طبيعت هستيم از آن عالم نمى‌توانيم ادراكى نماييم و دستى از دور بر آتش داريم.

كدام حسرت و ندامت و زيان و خسارت بالاتر از آن است كه چيزى كه وسيله كمال و سعادت انسان و دواى درد نقايص قلبيه است و در حقيقت صورت كماليه انسانيه است، ما پس از چهل- پنجاه سال تعب در راه آن از آن به هيچ وجه استفاده روحيّه نكرده سهل است، مايه كدورت قلبيه و حجاب‌هاى ظلمانيه شود، و آنچه قرّة العين رسول اكرم صلى الله عليه و آله است موجب ضعف بصيرت ما گردد «يا حَسْرَتى‌ عَلى‌ ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ‌»[١٦].

پس اى عزيز! دامن همّت به كمر زن و دست طلب بگشاى و با هر تعب و زحمتى است حالات خود را اصلاح كن و شرايط روحيّه نماز اهل معرفت را تحصيل كن و از اين معجون الهى كه با كشف تامّ محمدى صلى الله عليه و آله براى درمان تمام دردها و نقص‌هاى نفوس فراهم آمده استفاده كن و خود را تا مجال است از اين منزلگاه ظلمت و حسرت و ندامت و چاه عميق بُعد از ساحت مقدّس ربوبيّت- جلّ وعلا- كوچ ده و مستخلص كن و به معراج وصال و قرب كمال، خود را برسان؛ كه اگر اين وسيله از دست رفت وسايل ديگر منقطع است: «إنْ قُبِلَتْ قُبِلَ مَا سِوَاها، وَإنْ رُدَّتْ رُدَّ ما سِوَاها»[١٧].

[١٦] -« دريغا كه در نزديك شدن به خدا( يا در طاعت او) كوتاهى نمودم».( الزمر( ٣٩): ٥٦)

[١٧] -« اگر( نماز) پذيرفته شد ساير اعمال پذيرفته مى‌شود، و اگر ردّ شد كارهاى ديگر( نيز) ردّ مى‌شود».( المقنع، ص ٧٣)