موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٦٦ - تسبيحات صدّيقه طاهره سلام اللَّه عليها

هر روز[٧٩١]. و معروف پيش اصحاب در ترتيب آن، آن است كه «تكبير» سى و چهار مرتبه، و «تحميد» سى و سه مرتبه، و «تسبيح» سى و سه مرتبه؛ به همين ترتيب.

و بعيد نيست كه اين افضل باشد نه متعيّن؛ بلكه در تقديم و تأخير «تحميد» و «تسبيح» انسان مخيّر باشد؛ بلكه شايد در تأخير «تكبير» و تقديم «تسبيح» نيز مخيّر باشد. ولى افضل و احوط همان ترتيب مشهور است.

و آداب قلبيه آن، آن است كه در «تسبيحات اربعه» مذكور شد. و زائد بر آن، آن كه چون اين اذكار شريفه بعد از نماز وارد شده است، و تسبيح آن، تكبير و تنزيه از قيام به حق عبوديت است، و نيز تنزيه و تكبير از لياقت عبادت است براى محضر مقدّس او، و نيز تنزيه و تكبير از معرفت است كه غايت عبادت است، پس عبد سالك بايد در تعقيب نماز قدرى تفكّر كند در نقص خود و عبادت خويش و غفلت‌هاى در حال حضور، كه خود گناهى است در مذهب عشق و محبّت؛ و حرمان خود را از حظوظ حضور و محضر مقدّس حق- جلّ جلاله- به نظر آورد؛ و در تعقيبات، كه خود فتح باب ديگرى است از رحمت حق- تبارك و تعالى- به اندازه ميسور جبران كند، و اين اذكار شريفه را به قلب برساند و دل را به آنها زنده كند؛ شايد خاتمه‌اش به حسن و سعادت مختوم شود. و در «تحميد» تسبيحات صدّيقه- عليها الصلاة و السلام- اثبات اين محمدت را كه قيام به عبوديت است نيز براى هويّت الهيه كند، و از توفيق و تأييد و حول و قوّه آن ذات مقدّس بداند و بشمارد. و حقايق اين امور را به سرّ قلب برساند و سرّ اين لطايف را به ذائقه دل بچشاند تا قلب به ذكر حق زنده شود و دل حيات جاويد به حق پيدا كند.

[٧٩١] - وسائل الشيعة، ج ٦، ص ٤٤٣،« كتاب الصلاة»،« أبواب التعقيب»، باب ٩، حديث ٢.