موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٦٤ - فصل سوم در تعقيب است

عرض مى‌كنند: «إلهي هَبْ لي كَمالَ الْانْقِطاعِ إلَيْكَ ...»[٧٨٧] الى آخره، ولى با حال اضطرار و تبتّل و تضرّع نه با دل مرده چون دل نويسنده، بسيار مناسب اين حال است.

بالجمله، مقام «قنوت» در نظر نويسنده چون مقام «سجود» است: آن يك، توجه و اقبال به ذلّ عبوديت و تذكّر مقام عزّ ربوبيت است؛ و اين يك، اقبال به عزّ ربوبيت و تذكّر عجز و ذلّ عبوديت است. و اين به حسب مقام متوسّطين است. و اما به حسب مقام كمّل، چنانچه «سجود» مقام فناى عبد و ترك غير و غيريت است، «قنوت» مقام انقطاع به حق و ترك اعتماد به غير است كه روح مقام توكّل است. و بالجمله، چون «قيام» مقام توحيد افعالى است و اين توحيد در ركعت دوم تمكين شود، در قنوت اظهار نتيجه آن كند كه كشكول گدايى را پيش حق بَرَد و از خلق منقطع شود و گريزان گردد.

فصل سوم در تعقيب است‌

و آن يكى از مستحبّات مؤكّده است و ترك آن نيز مكروه است و در نماز صبح و عصر تأكيدش بيشتر است. و تعقيبات مأثوره بسيار است؛ از آن جمله تكبيرات ثلاثه اختتاميه است.

و مشايخ عظام مواظبت دارند كه مثل تكبيرات افتتاحيه در هر تكبيرى دست را تا حذاى گوش بلند كنند و باطن كف را به حذاى قبله مبسوط كنند. و اثبات آن مشكل است؛ گرچه ممكن است از بعضى روايات استفاده سه مرتبه رفع يد را

[٧٨٧] -« بار الها! كمال بريدگى( از متعلّقات دنيوى) براى توجه به خودت ارزانى‌ام فرما».( مناجات شعبانيه، إقبال الأعمال، ص ١٩٩؛ بحار الأنوار، ج ٩١، ص ٩٩، حديث ١٣)