موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢٦ - فصل دوم در آداب انحناء ركوعى است

است، عرض كند: «أفَبِلِساني هذا الْكالِّ أشْكُرُك»[٧٤٣]، از پشه لاغرى چه خيزد[٧٤٤].

پس چون عبد سالك خواهد وارد منزل خطرناك ركوع شود، بايد خود را مهيّاى آن مقام كند؛ و با دست خود توصيف و تعظيم و عبادت و سلوك خود را پشت سر اندازد و دست‌ها را تا حذاى گوش بلند كند و كف‌هاى خالى خود را رو به قبله كند و صفر اليد و تهى‌دست با قلب پر از خوف و رجاء، خوف از تقصير و قصور به قيام به مقام عبوديت و رجاء واثق به مقام مقدّس حق كه او را تشريف داده و به چنين مقاماتى كه از خلّص اولياء و كمّل احبّاء است بار داده، وارد منزل ركوع شود. و شايد كه بلند نمودن دست به اين كيفيت، ترك مقام قيام و ترك وقوف به آن حد باشد، و اشاره به برنداشتن زاد از منزل قيام باشد؛ و تكبير اشاره به تعظيم و تكبير باشد از توصيفاتى كه در منزل قيام نموده. و نزد اهل معرفت چون ركوع منزل توحيد صفات است، تكبيرِ ركوع، تكبير از اين توحيد، و رفعِ يد، اشاره به رفض صفات خلق است.

فصل دوم در آداب انحناء ركوعى است‌

بدان كه عمده احوال صلات سه حال است، كه ساير اعمال و افعال مقدمات و مهيّئات آنها است: اول قيام؛ و دوم ركوع؛ و سوم سجود. و اهل معرفت اين سه‌

[٧٤٣] -« آيا با اين زبان درمانده از سخن تو را شكر بگزارم».( مصباح المتهجّد، ص ٥٣٤، از دعاى« ابو حمزه»)

[٧٤٤] -« جايى كه عقاب پر بريزد/ از پشه لاغرى چه خيزد».( امثال و حكم دهخدا، ج ٢، ص ٥٧٩، بدون ذكر نام شاعر)