موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١٨ - امر سوم در مكاشفه رسول خدا و ائمه هدى عليهم السلام در ليلة القدر

محيى‌الدين، نيز نظير اين قضيه را نقل نمايد[٧٣٦]. و اينها نيز از انصراف نفوس است از مُلك، و توجه ملكوتى است. و گاه شود كه نفوس اولياء كمّل پس از انسلاخ از عوالم و مشاهده روح اعظم يا ساير ملائكة اللَّه به واسطه قوّت نفس، به خود آيند و حفظ حضرات غيب و شهادت كنند؛ و در اين صورت، در تمام نشئات در آنِ واحد حقايق جبروتيين را مشاهده كنند. و گاه شود كه به قدرتِ خودِ ولىِّ كامل تنزّل ملائكه حاصل شود، واللَّه العالم.

امر سوم: در مكاشفه رسول خدا و ائمه هدى عليهم السلام در ليلة القدر

بدان كه «ليلة القدر» چون ليله مكاشفه رسول خدا و ائمّه هدى‌ است، از اين جهت، كشف جميع امور ملكيه از غيب ملكوت براى آنها مى‌شود؛ و ملائكه موكّله بر هر امرى از امور براى آن حضرات در نشئه غيب و عالم قلب ظاهر شود، و جميع امورى كه در مدّت سال براى خلايق تقدير شده و در الواح عاليه و سافله مكتوب گرديده، به طور كتب ملكوتى و استجنان وجودى، بر آنها مكشوف و معلوم گردد. و اين مكاشفه، مكاشفه ملكوتيه است كه محيط بر جميع ذرّات عالم طبيعت است؛ و هيچ امرى بر ولىّ امر از امور رعيت مخفى نخواهد بود. و منافات ندارد كه براى آنها در يك شب امر يك سال و در يك حال نيز جميع امورِ دهر و در يك لحظه جميع مقدّرات ملكيه و ملكوتيه، و به تدريج در ايّام سنه نيز جميع امور يوميه، منكشف شود به طريق اجمال و تفصيل. مثلًا، چنانچه در كيفيّت نزول قرآن در حديث است كه جملتاً واحده در «بيت المعمور»، و در ظرف بيست و سه سال بر رسول خدا وارد شده‌[٧٣٧]. و ورود

[٧٣٦] - الفتوحات المكّية، ج ٣، ص ٦٠.

[٧٣٧] - الكافي، ج ٢، ص ٦٢٨،« كتاب فضل القرآن»،« باب فضل القرآن» حديث ٦.