موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٠٥ - تنبيه عرفانى در بيان عرفانى در تعلقبسم اللَّه به سوره

و سيد عابد زاهد- رضى اللَّه عنه- در اقبال فرمايد: «بدان كه اين شب بيست و سوم از شهر رمضان، وارد شده است اخبار صريحه به اين‌كه ليله قدر است به مكاشفه و بيان. از آن جمله آن است كه روايت كنيم به اسناد خود تا سفيان بن السيط (السمط- خ. ل) گفت:" گفتم به حضرت صادق عليه السلام تعيين فرما ليله قدر را براى من مفرداً." فرمود:" شب بيست و سوم." و از آن جمله آن است كه روايت كنيم به اسناد خود تا زراره از عبدالواحدبن المختار الانصارى گفت:" سؤال كردم از حضرت باقر عليه السلام از ليله قدر." فرمود:" به خدا قسم خبر مى‌دهم به تو و تعميه نمى‌كنم به تو. آن اول شب از هفت شب آخر است"». پس از آن از زراره نقل مى‌كنند كه گفته آن ماهى كه حضرت تعيين فرمود بيست و نه روز بود[٧٠٦]. پس از آن روايات ديگر نقل كنند كه «ليله قدر» شب بيست و سوم است، كه از آن جمله است قضيه جهنى‌[٧٠٧] كه معروف است.

تنبيه عرفانى: در بيان عرفانى در تعلق‌بسم اللَّه به سوره‌

چنانچه در آن دو سوره مباركه كه گذشت گفته شد، اظهر آن است كه‌بسم اللَّه هر سوره متعلّق به خود آن سوره باشد. بنابراين، در سوره مباركه «قدر» چنين مى‌شود كه حقيقت شريفه قرآنيه و لطيفه مقدّسه الهيه را باسم اللَّه، كه حقيقت جمعيه اسمائيه و اسم اعظم ربوبى است و متعيّن به رحمت مطلقه «رحمانيه» و «رحيميه» است، در ليلة القدر محمّديه صلى الله عليه و آله نازل فرموديم؛ يعنى، ظهور قرآن تبع ظهور جمعى الهيّت و قبض و بسط «رحيميت» و «رحمانيت» است؛ بلكه حقيقت قرآن مقام ظهور حضرت اسم اللَّه الاعظم است به ظهور «رحمانيت» و

[٧٠٦] - إقبال الأعمال، ص ٤٩٨.

[٧٠٧] - همان.